woensdag 20 april 2016

NOT VERY LADYLIKE!

Lake Havasu, Arizona schittert in het zonlicht als een verloren juweel in een zandbak. In grote getale worden mensen als een magneet aangetrokken door deze oase om te recreëren in, op en rond het water dat eindeloos word aangevoerd door de Colorado River.

Recreatie is een belangrijk bijproduct geworden en de groei van Lake Havasu City lijkt hierdoor onstuitbaar. Maar de rivier als levensader en het meer als reservoir voorziet tot ver in de omtrek de mens van drinkwater en de dorstige natuur van het noodzakelijke water voor land- en tuinbouw en anderssoortige levensbehoeften.

Wij hebben gekozen voor deze route om de barre schoonheid van de omgeving, waarin de rivier zich kilometers lang slingert door het dorre landschap. Het contrast van de rijke groene oevers langs de rivier met de kale aanblik van de genadeloze woestijn, zou een reminder moeten zijn voor iedereen die zich om het leven bekommert zorgvuldiger om te gaan met water. Want intenser dan hier kun je het levensbelang van water voor alles wat leeft en groeit niet voelen.

De campground in de buurt van het meer is al een tijdje niet meer volledig bezet. In de wintertijd is het hier goed toeven, maar al in mei begint de temperatuur snel op te lopen tot ver boven de 30 graden met regelmatige uitlopers tot in de 40 graden. En geloof me, dat veroorzaakt een zeer hoog puf gehalte. 
Wij reden naar de receptie om ons te registreren met in ons kielzog een grote motorhome uit de hoogste prijsklasse, en dan heb je het over overdadige luxe.  

Akkevietje
Nadat ik was uitgestapt en voorlangs onze 'Red Rider' liep om de receptie binnen te gaan, schoot als een pijl uit de boog een keurig gesoigneerde dame voor mij het kantoor in. Zowat onder de voet gelopen en enigszins verbouwereerd door het bijna letterlijk binnenvallen van de dame in kwestie, wist ik nog net op tijd de dichtslaande deur te ontwijken. 
Toen ik binnenkwam hoorde ik haar de receptioniste hijgerig vragen of er plaats was, meteen daaraan toevoegend wat haar voorkeur was ten aanzien van de stand van de zon en zicht op het meer, maar ook de noodzaak van goede televisie, WiFi aansluiting en voldoende tussenruimte met buren. Voorts wilde ze nadrukkelijk weten of er goed toezicht was op honden- en geluidsoverlast in het park. 

Inmiddels had ik mij keurig netjes en op gepaste afstand maar met snel toenemende ergernis opgesteld achter de dame met de hoge noten in haar repertoir. Niet in het minst gehinderd door mijn aanwezigheid werkte zij haar wensenlijstje af en verliet na betaling en routebeschrijving in het park zonder de vriendelijke afscheidsgroet van de receptioniste te beantwoorden, laat staan mij ook maar een blik waardig te keuren.

De receptioniste begroette mij vervolgens uitnodigend. Ik schraapte mijn keel en zei plompverloren: 'I am a polite Dutchman, but I am sorry to say that the behavior of this lady was definitely not ladylike'. De jonge vrouw begon te blozen en zei: ''U heeft gelijk, ik heb alles gezien, u was hier eerst'. Ik keek haar aan en vroeg; 'maar waarom hielp u haar dan?' Ze sloeg haar ogen neer en antwoordde fluisterend: 'het spijt me'. 

Ik wilde het niet moeilijker maken voor haar dan het kennelijk al was, maar vond het toch nodig om er nog wat toe te voegen. 'Ik ben een gast in uw land en wil mij als zodanig correct gedragen, maar in mijn eigen land zou mij dit niet overkomen zijn. Deze mevrouw was ronduit onbeschoft, ze is daarmee weggekomen en u en ik hebben het laten gebeuren. Maar kijk aan, ongewild heeft die mevrouw mij echter stof gegeven om dit akkevietje in mijn blog te beschrijven. Want weet u, ik reis in Amerika en schrijf op het internet over dit land en zijn bewoners. Over leuke dingen en over zaken die wij van Amerikanen niet begrijpen. Dit was een voorbeeld van ongepast gedrag.' 

Troostkorting
Met een licht gevoel van schaamte besefte ik dat ik met deze verklaring de reikwijdte van mijn blog in ruime mate overdreef, maar eerder had dit mij geen windeieren gelegd bij het bezoeken van campgrounds. 

De receptioniste herpakte zich, bood omstandig haar excuses aan en het slot van het liedje was dat ik met een fikse korting een goede plek kon zoeken. 
Dat wij in de vroege avonduren ongevraagd mochten meegenieten van een overluid klassiek concert op de radio van een nieuwsgierige buurman die om een praatje verlegen zat, dat kan ik de vriendelijke receptioniste niet aanrekenen. Want al eerder op onze reis hadden wij gemerkt: soms zit het mee en soms zit het tegen!

ON THE ROAD AGAIN

De reparatie van de travel trailer heeft ons een oponthoud van ruim een week gekost. Na van de schrik te zijn bekomen en wat geduld te oefenen bij de afwikkelingen van de verzekeringszaken, ging het ineens snel. Binnen 4 dagen is de klus geklaard en werd weer eens duidelijk dat schade altijd tegenvalt ook al lijkt het op het oog niet zo ernstig. Kleine voorvallen kunnen grote gevolgen hebben en dat is al vervelend als het je eigen spullen betreft, maar het kan zorgelijk worden als het om andermans eigendommen gaat. 

Het spreekt vanzelf dat wij opgelucht waren toen wij in de professioneel herstelde trailer eindelijk onze reis naar Arizona konden vervolgen. Prettige bijkomstigheid was dat wij toch nog op tijd in Tucson zouden kunnen aankomen, om onze vrienden uit Holland te ontmoeten. Hierover later meer. 

Vanuit Los Banos in California reden wij die dag 500 kilometers naar het zuiden om in de late middag kwartier te maken op een campground in de Mojave desert, echt een doorgangshuis in een redelijk desolate streek. De volgende dag, 16 april, was de afstand naar Lake Havasu in Arizona - circa 300 km. - een peulenschil.


donderdag 7 april 2016

MURPHY'S LAW SUCKS

Zo, het is er uit. Gewoon op z'n plat Amerikaans. Dat lucht lekker even op!  
Soms zit 't mee, soms zit 't tegen. Zoals eb en vloed elkaar wetmatig afwisselen in monotone regelmaat, zo onvoorspelbaar en onbegrijpelijk kan een mens ineens en onverklaarbaar overgeleverd zijn aan een reeks kleine en/of grote tegenslagen. 

Welnu, wij hebben sinds ons vertrek uit Nederland nu ruim een maand geleden een bordje vol narigheden opgediend gekregen. Gelukkig heeft geen van ons heeft iets engs opgelopen, er is niets in het gips gezet en we kunnen om het een en ander zelfs al weer wat lacherig doen, maar dat roept vergelijkingen op met de bekende boer en de kiespijn waar hij maar niet van af komt

Is het dan allemaal kommer en kwel? Welnee, maar een mens mag zich op z'n eigen blog toch wel eens even afreageren. Vandaar dus even deze bokkige aanhef. 
Soit, excusez les mots!
Waar gaat het allemaal om? Dat is een heel verhaal. Het heeft allemaal te maken met een takje dat ons flink in de weg is gaan zitten en niet alleen veel oponthoud heeft opgeleverd, maar ook een bak vol ellende.
Nieuwsgierig, lees rustig door, dan wordt het plaatje vanzelf duidelijker. Het wordt in etappes aangeleverd. So, stay tuned!

Op weg
Waar zijn we gebleven sinds de vorige keer? Back in the saddle again. Oftewel, the Yopermobile kwam weer in beweging na de eerste weken te zijn gestald bij familie in Oregon. Een lange reis naar Sacramento, de hoofdstad van California waar we drie dagen voor hadden uitgetrokken.

Even over de grens van Oregon en California bij Yreka werden we al van verre welkom geheten door de besneeuwde Mount Shasta, een van de grote pieken van de Cascade bergketen, een uitgestrekt gebied dat zich van California tot ver in Canada uitstrekt. Mount Shasta overziet als een veldheer de prachtige streek rond Redding dat even ten zuiden is gelegen van Shasta Lake.

Dit is een van de belangrijkste kunstmatige meren van California dat al veel jaren te kampen heeft met een gebrek aan water. Tot mijn grote vreugde heb ik met eigen ogen kunnen aanschouwen dat het meer eindelijk z'n hoogste waterpeil weer begint ter benaderen en dat het met de waterhuishouding voorlopig wel goed zit. 

Kingsize Walmart
Na een nachtje in Redding,vervolgden we onze reis om uiteindelijk neer te strijken in Woodland CA. Daar hebben we een nieuwe ervaring opgedaan. Anders dan te doen gebruikelijk hebben we daar geen campground opgezocht, maar zijn we een nachtje te gast geweest van Walmart. Of beter gezegd, zij hebben een oogje toegeknepen toen wij een standplaatsje opzochten. Walmart is een mammoet organisatie met honderden vestigingen verspreid over Amerika. Je kunt daar van alles kopen, van levensmiddelen tot dure electronica en alles daar tussenin. Het ooit zo grote V&D in Nederland was daarmee vergeleken slechts een zaakje van allerhande spullen in Madurodam formaat.

Auto's en RV's
Amerika is van oudsher een autoland. Het uitgebreide netwerk van wegen en z'n enorme afstanden nodigen uit om de auto in te stappen. En dat doen de Amerikanen dus al vanaf dat ze 16 jaar zijn. Niet in de laatste plaats omdat het openbaar vervoer vooral buiten de grote steden slecht geregeld is in vergelijking met bijvoorbeeld Europa.

 
Behalve de auto als meest geliefde vervoersmiddel voor de dagelijkse gang van en naar huis, school en kantoor,stappen Amerikanen in toenemende mate in hun vrije tijd ook nog eens graag in een RV. Afhankelijk van de financiële draagkracht kan dat een traveltrailer zijn (beter bekend in Nederland als sleurhut), een fifthwheel (pick-up truck met oplegger), een camper of motorhome zijn. Leverbaar in all maten, inrichtingen en uitvoeringen en afgestemd op weekend-activiteiten buitenshuis, vakanties, lange reizen kriskras door Amerika en vooral geliefd door de (semi)gepensioneerden, die van fulltime reizen hun hobby en leefstijl maken.

De campgrounds om al die reislustigen te herbergen zijn in de loop der jaren als paddestoelen uit de grond geschoten. Volgens het aloude marktmechanisme bepaalt ook hier de vraag de prijs die daarvoor moet worden betaald. Die prijs hakt er tegenwoordig in en begint voor veel mensen langdurig reizen onbetaalbaar te worden. Zij beginnen noodgedwongen de campgrounds te mijden en zoeken hun vertier en standplaats bij voorkeur 'in het wild' op daarvoor aangewezen gebieden tegen schappelijke prijzen. Vooral de grote horde reizigers die niet op zoek is naar een campground met allerlei toeters en bellen, maar slechts een veilige plek om te overnachten, is het beu om tarieven van tussen de 30 en 50 Dollar per dag te betalen.

Deze gemotoriseerde nomaden maken gebruik van Walmart en andere winkelbedrijven die vaak oogluikend toestaan dat  reizigers op hun enorme parkeerplaatsen in hun RV de nacht doorbrengen en de volgende dag weer vroeg op pad gaan. Walmart wordt daar niet slechter van want wie een standplaats zoekt, doet daar ook z'n boodschappen en zo pikken deze grote bedrijven een extra graantje mee.

In alle voorgaande jaren dat wij in Amerika hebben gereisd heb ik mij hiertoe nooit laten verleiden, maar nu moest het er ook maar eens van komen. Niet in het minst aangemoedigd door de vele gunstige berichten van vrienden van ons die met deze ongewone stops op ook nog eens beveiligde plaatsen prima ervaringen hebben opgedaan.
Hoe wij onze eerste keer bij Walmart hebben beleefd? Daarover een volgende keer met toevoeging van nieuwe foto's.

How do you know until you try?!
En zo is het maar net. De eerste keer overnachten bij Walmart is ons zeker niet slecht bevallen. We vonden een plekje op een wat afgeschermd deel van de parkeerplaats. Het was voldoende verlicht en naar horen zeggen werd er ook door de beveiliging gepatrouilleerd. Ook een rustig idee.

Bij het invallen van de duisternis, voegde zich nog een aantal motorhomes bij ons. Op ruime afstand en zonder elkaar last te bezorgen, had iedereen zo z'n eigen afweging om van de gelegenheid gebruik te maken. Bijvoorbeeld: een dame alleen die klaarblijkelijk altijd onderweg is naar morgen en ergens anders. Verder een ouder echtpaar op weg naar huis in Alaska, na een maandenlange tocht door de zuidelijke Staten en een vrachtwagenchauffeur, die in zijn cabine de nacht doorbracht in afwachting van het inladen van z'n enorme oplegger elders alvorens verder te trekken.
Het zijn de beurtschippers van de weg die rusteloos het land doorkruisen, steeds op zoek naar nieuwe lading. Zo was iedereen rustig bezig, minding his own business.


Familie en geschiedenis
De volgende dag was het nog maar een klein uur rijden naar Citrus Heigh, een voorstad van Sacramento, waar wij hadden gereserveerd op een zogenaamde mobilehome resort. Een soort afgeschermde woonwijk met typisch Amerikaanse geprefabriceerde huizen. Het was geen campground, maar had wel een aantal plekken voor RV's met complete voorziening van elektra en water plus aansluiting op de riolering. Niet echt een inspirerende plek, dit  seniorencomplex, maar dichtstbij het adres waar wij een aantal dagen veelvuldig zouden bivakkeren. Dat was het huis van mijn neef en zijn vrouw die in afwachting waren van de geboorte van hun eerste kind. Na het afkoppelen van de traveltrailer spoedden wij ons daarheen en vond er weer een kleine familiereunie plaats.

In de loop van de volgende dagen werd er heel wat afgepraat, afgewisseld met allerlei smakelijke eetpartijen van internationale allure. Op verzoek van mijn neef, de zoon van mijn jongste zusje, heb ik als oudste van onze familie een presentatie gegeven van de familiegeschiedenis die 7 generaties omvatte over een periode van ruim 200 jaar. Ik had dit terdege voorbereid en kon dus een aardig eindje terugblikken aan de hand van allerlei documenten en foto's die ik gescand had en op iCloud had geplaatst.

Gelukkig maar, want intussen had mijn laptop het begeven en moest ik noodgedwongen gebruik maken van een geleende computer.
Maar ziedaar, leve de technische vooruitgang, even schakelen en vanuit de Cloud werd alles keurig aangeleverd op een groot televisiescherm, duidelijk door iedereen te volgen. Al met al heeft iedereen dit als een leuke en leerzame presentatie beleefd en had ik er zelf ook veel plezier in.

Ons verblijf in Sacramento werd afgesloten met een wandeling door down town Sacramento en een heerlijke etentje, bereid door onze hoogzwangere gastvrouw. Zij slaat zich met een bewonderenswaardige energie door de laatste dagen voor de geboorte van haar eerste kind. 

Vanzelfsprekend werden er allerlei toespelingen gemaakt op de naam van de baby, maar de ouders waren niet te vermurwen om een tipje van de sluier op te lichten. Dus werd hem in de conversaties voorlopig de naam 'GusGus' toegedicht. 

Na afloop van dit unieke samenzijn, waarvoor ook mijn broer en zijn vrouw uit Carmel CA waren overgekomen, werd afscheid van elkaar genomen en ging ieder zijns weegs, in het besef dat een gelegenheid als deze zich in toekomst zich niet zo makkelijk meer zal voordoen. 










Reuzen van de weg
De volgende morgen vertrokken wij uit Sacramento om als laatste stop van de familietoer Carmel aan te doen waar mijn broer en zijn vrouw ons wederom opwachtten maar nu in hun eigen huis. Halverwege hadden we een lunchbreak op een grote rest area, waar automobilisten en passagiers even een sanitaire stop kunnen maken, hun benen kunnen strekken en een hapje kunnen eten. Op de bijgaande foto's is te zien dat onze toch zeker niet kleine combinatie truck/trailer haast in het niet verdwijnt tussen de kolossale vrachtreuzen van de weg. 



Again: Murphy's law 









En dan nu de aap uit de mouw waar de kop van dit stukje hierboven naar verwijst. Wat elke bestuurder van een auto met aanhanger wil voorkomen, gebeurde. Bij het parkeren van de traveltrailer voor het huis met op het oog geen zichtbare obstakels ging het helemaal mis. De oorzaak, 'a sneaky branche'. Een schijnbaar onschuldige hangende tak van een boom op veilige afstand raakte plotseling verstrengeld tussen de trailer en de arm van het opgerolde zonnescherm. Bij de laatste korte manoeuvres om truck en trailer in rechte lijn te plaatsen, trok de taaie tak de arm van zonnescherm met een korte ruk van de trailer en zwiepte en passant door om vervolgens het achterraam volledig in gruzels te breken. 

Consternatie alom! Ik ben niet zo gauw in paniek te brengen, maar ik moet toegeven dat ik mijzelf stevig moest toespreken om helder te kunnen denken en handelen. Na de schade te hebben vastgesteld viel de duisternis al. De opdracht voor de volgende dag was echter al uitgetekend. Mijn broer, een vroege vogel, was na een slapeloze nacht nog vroeger dan anders in touw om het zonnescherm al te borgen en het open raam provisorisch te de dichten, zodat we ons tenminste weer veilig op de weg zouden kunnen begeven.

Na mijn zusje en haar man het slechte nieuws te hebben gebracht, moesten stappen worden genomen om de schade te herstellen en de verzekeringszaken te regelen. 


De beste oplossing was om twee uur terug naar het noorden te rijden en in Los Banos bij een erkende dealer aan te kloppen. Daar hebben we 4 dagen gestaan in de trailer op een plaats met volledige aansluiting en hebben we de tijd gedood in afwachting van de bureaucratische afhandeling van de schade voordat het groene licht kwam voor herstel. Inmiddels zijn de werkzaamheden begonnen en zijn we in afwachting daarvan weer even terug in Carmel. Naar verwachting kunnen we rond 12 april onze reis gaan vervolgen richting Arizona.  

Met dit stukje venijn in de staart, is meteen de anticlimax genoemd van het eerste deel van onze reis, de familietoer. We hopen dat we hiermee de tegenslagen hebben gehad en verheugen ons op de verdere reis en vooral op het weerzien van de cactussen die nu in Arizona woestijn in volle bloei staan. 

Een nieuw leven, nieuwe hoop
Een positieve instelling brengt je het verst in het leven. Dus wil ik dit stukje op de valreep ook besluiten met een mooi bericht. Baby 'GusGus', is inmiddels geboren in Sacramento en het spreekt vanzelf dat hij thans, 'the talk of the town' is. 

Zijn ouders hebben hem genoemd naar de vader van Nolan, mijn neef. De gezonde 'baby boy' draagt de naam John Edward Caldwell en er is geen liefdevoller tekst denkbaar dan de boodschap van de jonge vader waarin hij de trotse grootvader eer bewijst.
Dit is de letterlijke tekst in ontroerend mooie woorden:


     John 
     Edward 
     Caldwell










'Born yesterday, may I introduce everyone to our baby boy John Edward Caldwell! Baby and mother are healthy and doing wonderful - he currently does a lot of eating, pooping and sleeping. 

He was given the name of my father in the hopes he would grow up to be a man of similar generosity, kindness in spirit and humility. I can not think of a man I would rather him grow up to be like. Welcome to the world little buddy.'








donderdag 31 maart 2016

DISTANT FAMILY, CLOSE AT HEART

Vanuit het oosten klinkt steeds luider een rommelend geluid. Of beter gezegd, het is een aanzwellend gemor van het thuisfront over het uitblijven van regelmatige berichtgeving over onze belevenissen in de USA. Na 3 weken is de oogst inderdaad mager en het lijkt daardoor alsof "theYopermobile" maar met horten en stoten op gang komt. 

Eigenlijk is niets minder waar, want in de oorspronkelijke planning van onze reis was veel tijd ingeruimd voor het aanhalen van de familiebanden in dit grote land en daarin zijn we volop geslaagd. Met stops in Brookings en New Bend in Oregon en in Sacramento, California, zit een groot deel van het opzoeken van familie erop. Intussen hebben we daarvoor al ruim 1.500 km afgelegd, want je gaat hier nu eenmaal niet een blokje om. De volgende halte is nu Carmel aan de kust van California en vervolgens Ventura bij Los Angeles en dan is al het achterstallige onderhoud van de contacten met broer, zus, neven en nicht met hun partners en kinderen bijgewerkt en volledig opgefrist. 

De weken daarop gaat het echte trekken pas beginnen en dan is het nog maar begin april. Het traject wat we dan gaan afleggen, zal hopelijk voldoende stof opleveren om de achterstand in stukjes over onze belevenissen in te lopen. Intussen zijn de problemen met mijn laptop ook opgelost en alleen al mijn ervaringen met een Apple Store in de hogere regionen zijn het waard hierover een stukje te schrijven. Dat dus binnenkort!

zondag 20 maart 2016

BACK IN HE SADLE AGAIN

De windstilte op deze blog duurt wat langer dan voorzien en we krijgen door de valpartij bij ons vertrek in Amsterdam al wat verontruste berichtjes in de mail. Ik haast me dus jullie te laten weten dat alles OK is met ons. 


We zijn zover. Zondag is het geluier afgelopen en komen we volop in actie. Bijna twee weken zijn we in Brookings, Oregon te gast geweest bij mijn zusje Anne en haar man John en de tijd is omgevlogen. 


Door de jaren heen is het weerzien van mijn familie in Amerika of bij ons thuis meestal van korte duur geweest. Het bleef bij snel bijpraten en voor je het wist stonden de koffers al weer gepakt voor de volgende reis. Deze keer wilden we die reeks van mini bezoekjes doorbreken en de haast uitbannen. 


De gastvrijheid waarmee mijn familie ons heeft ontvangen voelt aan als een ontspannen onderdompeling in een warm bad. Aan gezelligheid en aan geanimeerde gesprekken heeft het nooit ontbroken. We hebben nu dus al een heerlijke tijd, maar die leverde niet echt veel interessante stof op voor het direct schrijven van een nieuwe stukje. 



Treintje
Eens te meer bleek hoezeer wij ons thuis voelen in dit grote land. Naast alle gezellige uurtjes is er wel degelijk gewerkt, want een reis maken in een supercombo, met een Ford-pickup Truck als powerhouse en een volledig uitgeruste Travel Trailer vraagt wel de nodige voorbereiding. 


Met een totale lengte van ruim 15 meter vormt het span een aardig treintje op de weg en is altijd opperste concentratie vereist. 

De Truck is van alle gemakken voorzien en gloednieuw en de Travel Trailer kan niet worden vergeleken met de oer-Hollandse sleurhut. Het is een Air Stream, geheel gemaakt van aluminium en in zijn klassieke vorm van een zilveren kogel als zodanig een icoon op de Amerikaanse wegen. 



Chef intern gebeuren
Nu, na een aantal dagen intensieve bestudering van allerlei technische aspecten en het verrichten van handelingen zoals aan- en afkoppelen en het veilig achteruit insturen naar een goede standplaats zijn we startklaar. 

Zondag voert de reis een paar uur naar het noorden langs de beroemde Oregon Coast en gaan we mijn nichtje Chelsey ontmoeten. We hebben haar 5 jaar geleden voor het laatst gezien. Inmiddels heeft zij twee zoontjes en wordt het tijd voor de kennismaking met een nieuwe generatie. Dinsdag buigen we af naar het zuiden op weg naar Sacramento, de hoofdstad van California. Vandaar een volgend verslagje van ons eerste lange traject dat circa 10 uur rijden vergt. Yes, America is a big country and we love every inch of it! 



P.S. Technische problemen........., 't is een zootje. Wordt aan gewerkt.






donderdag 10 maart 2016

TAKE IT EASY...................., ALWAYS!

Hello, goodbye!
Elke reis heeft een kop en een staart. Daar tussenin draait het rad van avontuur. 

Tussen het hartelijke uitzwaaien door onze fijne en zorgzame buurtjes bij ons vertrek van huis en een warm welkom van mijn familie bij aankomst op de luchthaven van Portland, Oregon, zijn vele uurtjes verstreken. 

Het vooruitzicht van een lange vliegreis heeft ons nimmer nerveus kunnen maken; ook deze keer verliep alles van een leien dakje. Maar......., in de aanloop naar deze reis bleek eens te meer, dat op de momenten waarop je nog vaste grond onder de voeten denkt te hebben, een verkeerde stap zo maar is gezet.

Aanloop
M.a.w. een ongeluk zit in een klein hoekje. Aha, dat roept vraagtekens op en een enkeling fronst de wenkbrauwen al. Is er dan wat voorgevallen? Jawel, maar dat komt zo aan de beurt. Van huis uit reden we naar Putten om de auto af te zetten bij onze onvolprezen garagehouder die ons al jaren lang vrijwaart van koppige voertuigen. In onze vakantietijd zorgt hij voor de APK zodat we bij thuiskomst niet verrast worden door een aanslag van een inhalige overheidsdienst. We stapten over in zijn auto en hij bracht ons naar het station. Dankjewel Ron, voor deze vriendelijke geste op je vrije dag! 

Bepakt en bezakt stapten we op de trein naar Amsterdam en in weerwil van al het publieke gemor over de Nederlandse Spoorwegen, vinden wij wederom dat ons landje zich ook op het gebied van openbaar vervoer heel positief onderscheidt. Maar OK, wij zijn dan ook niet de gemiddelde treinreiziger die dagelijks spitsuren moet trotseren.

Au!
In Amsterdam CS, bij het overstappen op de trein naar Schiphol ging het mis. Een beetje gelouterde senior zou zich niet meer moeten laten opjagen door de klok. En hoewel volstrekt onnodig, dat is precies wat er gebeurde. In een korte sprint van het ene spoor naar het andere, lieten we ons verleiden om de horde naar het beoogde perron te snel te nemen. Die horde was een roltrap naar boven. Tip van een ervaringsdeskundige: hoewel je naar boven denkt te gaan, stap je - als je niet oppast - zo maar in een valkuil. Een rare en pijnlijke gewaarwording!

Eerst ging ik bij het opstappen met alle bagage onderuit, maar wonder boven wonder wist ik overeind te komen om de weg naar boven te vervolgen. Daar aangekomen keek ik naar beneden en zag Ine als een tuimelaartje vallen. Haar volledig gedesoriënteerd te zien rondtollen was een naar schouwspel. Gelukkig kwam de roltrap tot stilstand; toen pas kon zij opklauteren en kon ik haar helpen om naar boven te komen.

Aangeslagen
Daar konden we in enige mate eerste hulp verlenen en met de schrik nog in de benen onze weg vervolgen naar de wachtende trein. Op fluitsignaal konden we instappen en vaststellen dat, op oppervlakkige verwondingen na, alles nog heel was. Een uur later, aangekomen in het hotel bij Schiphol, konden we onze wonden likken en ons gelukkig prijzen dat we de reis ongehinderd konden vervolgen. Wat ons wel is bijgebleven, is dat behalve een hulpvaardige jonge man, niemand uit het publiek een hand uitstak of zelfs maar enige belangstelling toonde. Zoals al zo vaak is gesignaleerd in beschouwingen over de samenleving, een typerend verschijnsel van deze tijd. Zorgwekkend!

Still going strong
Na een rustige nacht in het hotel, togen we de volgende ochtend al vroeg per shuttle naar Schiphol. Het was opvallend druk en sinds onze laatste reis vanaf Schiphol, drie jaar geleden, vonden we de luchthaven alweer opvallend uitgebreid. Schiphol moet mee in de vaart der volkeren, dat blijkt.
Reizigers naar Amerika moeten zich allerlei strenge controles laten welgevallen. Dat is bekend en alles went, maar het maakt reizen er niet prettiger op. Het toestel vertrok op tijd en was goed bezet. Ruim tien uur later landden we in Portland, Oregon en na de strenge paspoortcontrole werden we opgewacht door mijn zusje en haar man, beiden gehuld in - niet te missen - feloranje T-shirts. Een warm welkom na toch wel een enerverende reis.

Wie denkt dat we daarna snel een bed konden opzoeken, kent Amerika niet. 
There ain’t no small thing in that big country. Dus de afstanden zijn ook van reuzenformaat. Een autorit van nog eens 6 uur bracht ons naar zuid-Oregon en hoewel we moe waren, voelde de reis korter aan door de geanimeerde gesprekken. Toen we arriveerden, hadden we er een reis van 21 uur opzitten. Moe maar voldaan, and happy to be back in the USA!


donderdag 7 januari 2016

GETTING READY TO ROLL AGAIN!

De tickets zijn besteld, de stoelen gereserveerd en het aftellen is begonnen. Voor ons staat het voorjaar in het teken van Amerika. We zullen weer in vervoering raken door de schitterende tochten die wij gaan maken met een prachtig span, bestaande uit een krachtige Ford Pickup Truck en een comfortabele Airstream Travel Trailer. 

Dit span is ons spontaan en met een royaal gebaar beschikbaar gesteld door mijn zusje en haar man die in Oregon wonen. 
Een feestelijke verrassing waarvan we nog steeds moeten bekomen.

Het rollend materieel staat hiernaast afgebeeld op een kaart die wij van vrienden ontvingen na onze eerste aankondiging in kleine kring. Zij zijn zelf enthousiaste Amerika-gangers en voelden direct aan wat er in ons omgaat, nu wij na drie jaar lijdzaam afwachten de draad weer kunnen opnemen en koers zetten naar het reisland bij uitstek, de USA. 

De voorbereidingen zijn in volle gang, maar 'easy does it, so one step at a time'. Voorlopig blijft het even bij deze aankondiging.
Wordt vervolgd!




Voorlopige route van theYopermobile in de USA 2016

De oplettende lezer die de voorgaande reizen op de blog heeft gevolgd, zal bij het bekijken van de nieuwe voorlopige route kunnen vaststellen dat een aantal gebieden al eerder is bezocht. Jawel, maar met voorbedachte rade komt er een 'encore'. De west/zuid-west kant van de USA heeft de aantrekkingskracht van een magneet. De zee, de lange, immer veranderende kustlijn, bergketens, meren en rivieren, uitgestrekte bossen en de woestijn in haar verraderlijke schoonheid, steeds kom je ogen tekort. Zeker, we zullen dus weer bekende streken doorkruisen, maar op een lang traject zoals dit, zullen we ons vooral laten verrassen door het onbekende en liefst zo puur mogelijke landschap.