LAZY DAISY

Wat wil je nog meer? Je huis op wielen startklaar voor het geval dat je toch maar besluit verder te trekken naar een ander mooi plekje. Intussen zit je lekker lui achterover verloren in een spannend boek.

Jawel, het zijn barre tijden om zo van dag tot dag zonder opgejaagd te worden door agenda of klok vrijuit te kunnen kiezen. Wat zal het worden? Blijven we nog even of gaan we de koers verleggen naar zo maar een nieuw stipje aan de verre horizon?

Where do we go to my lovely? We'll see pumpkin. In deze fase van onze tweede jeugd is de beste route er een zonder vaste bestemming. Rijden of stilstaan? Who cares? Pluk de dag en geniet volop. Dat is het motto.

Zo, het leek me voor de verandering eens aardig om niet zoals gebruikelijk een nieuw reisverhaal vanaf dag 1 te beginnen.
Anders dan onze lange reis in 2008 waarover je in theYopermobile alles kunt lezen, is het trouwens niet de bedoeling om weer uitvoerig over onze belevenissen te schrijven. Het zullen wat fragmentarische indrukken zijn waar we later nog eens met plezier op kunnen terugkijken.


De kern van het verhaal ligt eigenlijk al opgesloten in de eerste zinnen van dit stukje. Daaruit kun je lezen hoe intens we genieten van onze vrijheid en de ruimte waarin we ons kunnen bewegen. De foto's en de beknopte tekst die ik daarbij zal plaatsen zullen steeds weer bevestigen hoezeer wij ons bewust zijn van het feit dat deze manier van leven voor ons een groot goed is. Waar wij ook onze standplaats kiezen, de nieuwe omgeving laat steeds weer veel van zich ontdekken en bewonderen zonder dat zij al haar geheimen prijs geeft. En als we onze weg vervolgen, is er steeds opnieuw die nieuwgierigheid naar wat voor moois zich na de volgende bocht zal gaan ontvouwen.

Inmiddels is het ruim 2 weken geleden dat wij in San Francisco zijn geland. Een directe vlucht van ruim elf uur die wat mij betreft ook niet langer moet duren. Ik doe nooit een oog dicht en benijd vaak de mensen die al gauw wegzinken in een diepe slaap. Van vroegere ervaringen moet je wat opsteken en dus zijn we direct na aankomst een motel in gedoken om rustig te wennen aan een nieuw dagritme. Na een prima nacht de volgende dag gezond weer op, klaar om de gereserveerde motorhome op te halen.



Vaker dan op onze vorige reizen weten we bij bij het krieken van de dag nog niet waar we bij zonsondergang zullen staan. Het kan van dag tot dag verschillen. Soms kiezen we voor een doorgangspark op weg naar een bepaalde bestemming en nemen we genoegen met basisvoorzieningen of zelfs minder.

In het laatste geval zoek je een plekje in het wild wat niets kost of hooguit een paar dollars. Ze noemen dat hier boondocking. Als je motorhome over een watertank beschikt, alsmede vuil water tanks gesplitst in een grijs deel voor gebruikt spoelwater en een zwart deel voor wat je zelf toch dagelijks kwijt moet, kun je zo maar een dag of 4 blijven staan. Vooral met een generator om zelf stroom op te wekken ben je helemaal onder de pannen.

Boondocking is voor vele Amerikanen een geliefde bezigheid. Niet in het minst omdat het weinig kost. Vooral de snowbirds, veelal gepensioneerde mensen of ouderen met een kleine beurs, die in de winter vooral naar Arizona en New Mexico trekken, bevolken in grote getalen de vlakten rond Yuma en Quartzsite. De bevolking van dit laatste plaatsje groeit in die tijd van zo'n 3000 zielen met vele duizenden tijdelijke bewoners. Een maatschappij op zich waar het echter gewoonlijk gemoedelijk aan toe gaat. Iets voor ons? Dacht het niet! Leuk om even te neuzen en je te verbazen en dan gauw wegwezen.



Amerika heeft een dicht netwerk van campgrounds waar altijd wel een plaatsje is te vinden. Van heel eenvoudige parken met al dan niet full hook-ups (water, electra en aansluiting op riolering) tot resorts met alle luxe zoals zwembaden, sauna, golfcourses, restaurants en wat al niet meer.

Prijzen lopen van 15 tot 60 of meer US Dollars per nacht. Alleen al de plantengroei en waterpartijen in de dure resorts doen je versteld staan van alle luxe. Ook hierin is Amerika een buitenbeentje. Wij houden het simpel met af en toe een zijsprongetje naar een bijzonder resort. Wij zoeken de vrijheid en de ruimte. Klik eens op de foto's en kijk, dan weet je wat ik bedoel!

Waarheen we ook naar toe willen, ons huurhuis op wielen brengt ons er comfortabel heen. De motorhome is bijna 10 meter lang en is voorzien van alle gemakken. Vooral de uitschuifbare wand brengt extra ruimte als we ons plaatsje gevonden hebben. De wand van 4 meter schuift circa een halve meter naar buiten en daarmee automatisch de zitbank en de eethoek. Ofschoon dat een enorm verschil uitmaakt, is het nog niks vergeleken met de imposante en luxe motorcoaches van 12 tot 14 meter lang die wel vier van die uitschuifbare wanden hebben. Zo veranderen ze met een druk op de knop van een reisbus tot een volwaardige luxe woning. Aan deze giganten van de weg zijn vaak ook nog flinke auto's gekoppeld (formaat SUV) waardoor ze gecombineerd een lengte van 18 meter of langer hebben. Only in America!




VOOR EEN PRIKKIE.............., MET SATELIETONTVANGER KOST-IE WEL EEN FLINKE DUIT MEER. MAAR DAN HEB JE OOK WAT!



De hierbij geplaatste foto's geven een indruk van de plaatsen waar wij zoal 'onze tent opslaan'. Ine, lezend op een campsite van een van de vele State Parks, een ander plaatje genomen midden in de rauwe natuur van Arizona, boondocking op z'n best! Aan een plekje aan zee ga je ook niet zo gemakkelijk voorbij. Van frisse zeelucht happen knap je lekker op.

En niet te vergeten het uitzicht vanuit onze motorhome met de wijde blik over Lake Pleasant ten noorden van Phoenix. Een aangelegd meer, belangrijk voor de waterhuishouding van Central Arizona met ook een belangrijke recreatieve functie. Dit mooie uitgestrekte meer wordt gevoed door - hoe kan het ook anders - de almighty Colorado River, de levensader voor een groot deel van Amerika.

Tussen de plaatsen waar deze foto's gemaakt zijn liggen vele honderden kilometers. Je kart wat weg in dit land. Op het moment dat ik dit schrijf hebben we in twee weken tijd een kleine 2000 km's afgelegd. In totaal verwacht ik dat we de 3000 km's wel zullen halen voordat we weer op het vliegtuig naar Holland stappen.


Trouwens, de aanblik van deze 2 wegreuzen bracht mij op een ondeugend idee. Mocht het ons eens lukken om voor een leuk prijsje zo'n rollende villa aan te schaffen, dan ligt het toch voor de hand om onze Cadillac terug te verschepen naar America...
Beter klimaat voor een cabriolet, kostenvrij (nou ja.....). Zeg nou zelf, dat is toch geen dagdroom? Voor een zacht prijsje een aanhangertje als garage. Auto altijd paraat voor leuke uitstapjes, benzineprijs veel aantrekkelijker. En het oogt ook nog leuk.
Ik enthousiast, Ine verre van dat. Begon naar haar voorhoofd te wijzen en meewarig naar me te kijken. Jammer, zeepbel is uit elkaar gespat. Ooit heb ik geleerd dat je groot moet denken, maar Ine zegt dat daarmee iets anders wordt bedoeld......!

LEAVING ON A JET PLANE

Het aftellen is weer begonnen. Nog even en we steken voor de zoveelste keer de Atlantische Oceaan over. Alleen al sinds 2008 is het onze derde oversteek om per motorhome dit schitterende land verder te verkennen. Deze keer is de bestemming San Francisco. In een directe vlucht zijn we in een wip terug op onze uitvalsbasis, om van daaruit een maand te gaan trekken door het zuidwesten van Amerika. Yes, we can and yes we're ready! See ya later!

ON THE ROAD AGAIN

Weer terug in Nederland kijken wij weer met veel plezier terug op ons bezoekje aan Arizona dat ruim 3 weken heeft geduurd. In de vorige korte aflevering van deze blog hebben wij al geschreven dat we toch nog een dikke week hebben kunnen ruiken aan het nomadenbestaan dat ons blijft trekken. Met de motorhome die we gehuurd hebben, is in die korte tijd door het westen van Arizona ruim 1000 km. afgelegd. Hieronder een kleine greep uit de serie nieuwe plaatjes die we geschoten hebben.

Voordat je de weg opgaat, altijd zorgen dat de boodschappen binnen zijn.








Crisistijd?..........Nooit van gehoord!









Altijd een zonnestraaltje binnen laten!









Kamperen in het wild, peaceful and quiet.

BACK TO THE U.S. OF A.

De economische crisis proberen te ontlopen? Keep dreaming, het is nu wereldwijd een zootje, dus dat is vechten tegen de bierkaai. But then again...., mag het na zoveel overdadige jaren misschien ook een onsje minder? Het komt ons ook niet goed uit, want ons huis staat al bijna een jaar te koop en ik zie nog geen beweging. Jammer, omdat we plannen hebben die een andere richting opgaan, maar is het nu dan allemaal kommer en kwel? Driewerf neen! En zeg nou zelf, Garderen in lentetooi of gehuld in zomerkleed is toch ook 'a place to be'?! Als er dan toch iets te mopperen is, is dat op ons wispelturige weertype.


De crisis ontlopen, vergeet het dus voorlopig; het weer ontvluchten dat mag als het kan en dat doen we dus ook. Op 24 februari zijn we weer geland in zonnig Phoenix, Arizona. Na een aantal daagjes bivakkeren bij broer Wim in Sedona, kregen we weer 'Toyo', el gigante, van hem mee voor ritjes naar het zuiden.De auto waarmee we vorig jaar de lange reis hebben gemaakt. Een stevige reiswagen, die ons nu langs een paar comfortabele hotels heeft gevoerd. De meest inspannende acties die we ons daar hebben veroorloofd vonden plaats in en rond het zwembad tussen de palmen. Maar je moet je van die inspanningen nu ook weer niet te veel voorstellen.


Het vervolg van ons Amerikaanse uitje dit jaar lag voor de hand. Je kon er op wachten, maar daar was het weer......die niet te definiëren kriebel kwam weer heftig opzetten. Aan de lokroep van de ruimte en de vrijheid is weinig weerstand te bieden. Dus cruisen we sinds maandag 9 maart door het (zuid)westen van Arizona in een motorhome (camper) van 9 meter. Voorzien van alle gemakken, incluis airco. Jawel, ik weet het is tegen het zere been, ya'll Dutchies met je kouwe, natte grijze dagen, maar wij kunnen er ook niets aan doen dat wij in de korte broek lopen en vooral veel moeten drinken.....! Verder kunnen we met een generator voor onze eigen stroom zorgen. Now we can do boondocking. Dat is kamperen in het wild. En geloof me, Amerika heeft een grote achtertuin.


Uit ons leventje onderweg doe ik binnenkort weer een greep uit het nieuwe fotomateriaal dat wij kunnen toevoegen aan onze reeds uitgebreide fototheek. Verhalen volgen later als wij terug zijn, rond de koffie of de borrel op - als het effe kan - een zonovergoten terras thuis.

WERK IN UITVOERING

Bijna een jaar na onze reis door het (zuid)westen van Amerika zijn wij druk bezig met het uitwerken van nieuwe plannen. Plannen zijn als jonge plantjes: ze hebben tijd nodig om te ontkiemen en wortel te schieten; daarna vraagt de verzorging veel aandacht om ze tot volle wasdom te laten komen. Het kan dus nog wel even duren, maar dan kan er zo maar iets moois uit groeien. Lijkt dit op geheimschrift? Nou vooruit, we lichten een tipje van de sluier op. Onze plannen hebben alles met reizen te maken en zijn - als ze door gaan - vrij ingrijpend van aard. Hopelijk kunnen wij er binnenkort op deze weblog meer over vertellen.

THE END OF THE TRAIL

Eureka, we did it! We zijn terug in Sedona, Arizona. De plaats waar onze trektocht door het westen en zuid-westen van Amerika 66 dagen geleden begon. Wie ons via de weblog een beetje heeft gevolgd, kan zelf concluderen dat de tocht van de Yopermobile in alle opzichten geslaagd is. Terugzien van bekende en geliefde plekjes en de ontdekking van nieuwe streken van dit onafzienbare land is een prima mix gebleken. Het was het feest der herkenning, vermengd met het intense gevoel van verrijking. Een goede vriend schreef ons: 'Reizen door deze prachtige wereld is ook altijd een beetje een reis in je eigen geest en in die van elkaar'. Hoe treffend!

In totaal heeft theYopermobile ruim 10.000 km. afgelegd over the highways en byways van Arizona, California, Oregon en Nevada. De reis heeft een oogst van meer dan 900 foto's opgeleverd en deze weblog is voor ons, naast andere aanvullende aantekeningen van onschatbare waarde. Terug in Garderen gaan we nog eens dunnetjes nagenieten van onze tocht die wellicht nog wel eens een vervolg krijgt. You never know!

Thanks!

In het eerste artikel van deze weblog: 'American Trails' schreef ik al dat deze reis mogelijk is gemaakt door mijn broer Wim, die in Sedona werkzaam is. Hij heeft 'the wheels': zijn traveltrailer en zijn auto aan ons beschikbaar gesteld. Niet voor een paar dagen, maar drie maanden lang! Een uitermate gul gebaar!

Met de trouwe diensten van de trailer en de auto, ofwel Calimero en Toyo 'el Gigante' nog vers in ons geheugen, willen wij je dit zeggen: Willem, it has been an unsurpassed experience! Ongeacht de vraag of Ine en ik in de toekomst op de een of andere manier een vervolg kunnen geven aan onze reislust, dit staat vast: Deze fantastische reis, inclusief ons verblijf bij jou thuis in Sedona, zal ons nog heel lang bijblijven.

En mocht onverhoopt dit onze laatste grote reis in de USA zijn geweest, dan past ons slechts grote dankbaarheid dat wij nog zoveel moois van ons favoriete land hebben mogen ontdekken.

Bro', mede namens Ine, thanks a million for your act of love!

ROUTE 66, THE ROAD TO NOSTALGIA

Trekken door het westen van Amerika zonder daarin Route 66 op te nemen is een opgelegde kans missen voor open doel. Al vóór ons vertrek naar de USA in januari hadden we ons voorgenomen, tenminste een deel van deze historische route te gaan verkennen. Nu, met Las Vegas achter ons en op weg naar het eindpunt van onze lange reis, is het bijna zover. De reis heeft ons o.a. gevoerd door de high desert, langs de kust van California en Oregon, door de machtige Redwoods en door het hooggebergte van de Cascades en de Sierra Nevada. Alle zonder uitzondering 'beautiful American Trails'. Hoe toepasselijk is het dan om een deel van het laatste traject te rijden over the 'Grand old mainstreet of America'. Maar voordat het zover is, staat eerst een bezoekje aan de Hoover Dam op het programma. Een bolwerk van staal en beton dat een goede waterhuishouding in het westen en zuid-westen van de Verenigde Staten moet garanderen. De Hoover Dam ligt precies op de grens van Nevada en Arizona en is een van de meest indrukwekkende bouwwerken ter wereld. Vanzelfsprekend dat wij dit gevaarte met eigen ogen en van dichtbij willen bewonderen.

De Hoover Dam

Al miljoenen jaren lang heeft de Colorado River zich over een afstand van ruim 2000 km. een weg gebaand vanuit the Rocky Mountains in Colorado naar de Golf van California bij Mexico.

Het is een waterweg die vooral in de laatste 100 jaar steeds belangrijker is geworden voor de waterbehoefte van de snel groeiende bevolking. Tussen de stroomgebieden van de rivier - lees staten - moest overeenstemming worden bereikt over de vraag hoe het water zou worden verdeeld.

Dit leidde in 1922 tot een ingewikkeld contract waarin het watermanagement werd geregeld. Het directe gevolg hiervan was het ambitieuze plan om een dam te bouwen. De constructie hiervan begon in 1930. Onder zeer zware omstandigheden werd het werk in vijf jaar voltooid. Meer dan 100 arbeiders verloren daarbij het leven. In 1999 werd de Hoover Dam genoemd als een van de vijf grootste bouwkundige constructies van de 20ste eeuw.

Jaarlijks bezoekt meer dan een miljoen mensen deze boogdam en het kan dus flink dringen zijn om de grens tussen de twee staten over te steken. Om dikke files te vermijden vertrekken we bijtijds uit Las Vegas om na een uurtje rijden de Hoover Dam te bereiken. Al van verre wijzen de dikke hoogspanningskabels en talloze masten als het ware de weg naar het bolwerk. Het is geen fraai gezicht maar ook hier heiligt het doel de middelen. De Hoover Dam dient immers niet alleen om wateraanvoer en opslag te regelen maar huisvest ook een elektriciteitscentrale. Niet minder dan 17 turbines leveren per jaar meer dan 2.074 megawatt aan hydro-elektriciteit op, genoeg om 1,5 miljoen mensen van stroom te voorzien. De verkoop van elektra is meer dan voldoende om self-supporting te zijn. Indrukwekkend, omdat het onderhoud en het in werking houden van de dam en de installaties heel veel geld kost.

Het loont om op tijd te zijn, zeker bij dit soort bouwwerken. Sinds de aanslagen in 2001 zijn de veiligheidsmaatregelen in Amerika bijzonder verscherpt. Als we Boulder City voorbij zijn worden we al gauw naar een controlepunt geleid waar auto en trailer aan een korte inspectie worden onderworpen. Omdat het nog niet druk is zijn er geen lange wachttijden en is de stemming ontspannen. Aan de foto bovenaan kun je zien dat Ine aan die controle zelfs nog een vriendje heeft overgehouden. Na de 400 meter lange rit over de dam zoeken we een parkeerplaats om in all rust het kolossale bouwwerk en de omgeving op ons te laten inwerken. Door de dam is een groot kunstmatig meer gevormd van circa 63.455 ha. Het water dat in 'Lake Mead' wordt opgevangen en gedoceerd door de dam wordt 'doorgestuurd', voorziet meer dan 20 miljoen mensen van water en maakt irrigatie van grote landbouwgebieden in droge streken mogelijk.

Als je je realiseert hoe droog en dor het gebied daar is, wekt het bewondering op dat midden in die woestenij zo'n enorme plas water ligt. Ook flora en fauna zijn er mee gebaat en de recreant vindt er alles van z'n gading.

Alsof de bouw van de dam niet genoeg is, wordt thans gewerkt aan een nieuwe vierbaansweg met een viaduct hoog over de Colorado River. Hierdoor zal het sterk toegenomen verkeer over de dam afnemen De nieuw weg zal een werkelijk spectaculair uitzicht op de dam en het meer bieden. Te zijner tijd dus nog maar een keertje terugkomen.

Met een hoofd vol nieuwe indrukken vervolgen we onze weg. We rijden nu op Hwy. 93 naar het stadje Kingman. Opvallend is dat er in dit ruwe gebied veel land te koop wordt aangeboden. Voor een betrekkelijk klein bedrag heb je hier al gauw een flinke lap grond. Het is een interessante streek om door te rijden, maar je daar vestigen..........., nee dank u, toch maar niet. Na een kleine 2 uur rijden we Kingman binnen en parkeren direct bij het Power House Visitor Center om informatie in te winnen over Route 66. Hier kun je alles te weten komen over de historie van deze weg en is allerlei prullaria te koop.

We staan geparkeerd naast een spoorweg waar om het kwartier eindeloos lange rijen goederenwagons voorbij rijden, getrokken door 4 enorme diesellocs. Soms zijn het meer dan 100 wagons, volgeladen met containers. Een snel rekensommetje leert je dan dat zo'n 'treintje' meer dan 2 km. lang is. Aan de namen op de containers kun je goed aflezen waar veel goederen hun oorsprong hebben, ........., 'made in China'. Waar heb ik dat vaker gezien?
Een oude locomotief tegenover het informatiecentrum herinnert je eraan dat Kingman een plaats is waar het spoor altijd een grote rol heeft gespeeld. Vlak daarnaast is een restaurant die de typische stijl van de jaren rond 1950 uitstraalt. Je kunt er niet omheen, we are on Route 66.

Route 66

De US 66 is de historische autoweg in de Verenigde Staten die Chicago in de staat Illinois verbond met Santa Monica aan de kust van California. De lengte van deze weg was ruim 4000 km. Route 66 liep door Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en California en speelde een belangrijke rol in de Amerikaanse cultuur van de 20ste eeuw. In de jaren rond 1930, tijdens de grote depressie, trokken veel mensen naar California om daar hun geluk te zoeken. Na de 2e wereldoorlog gebruikten vele nieuwe autobezitters de weg om van de ene kant van het land naar de andere te rijden. De weg is een nostalgisch symbool voor de rol van de auto in de Amerikaanse samenleving van de jaren 1930-1980. In 1985 werd de US66 officieel opgeheven, nadat het Interstate Highway System het lange afstandsverkeer had overgenomen. In Arizona loopt nu de grote I-40 min of meer parallel aan de oude weg.

De nostalgie naar de oude tijd wordt gevoed door een speciaal gevormde vereniging die zich beijvert om grote stukken van de oorspronkelijke autoweg in stand te houden. Door de commercie wordt hier slim op ingespeeld, waardoor de aandacht voor dit stukje Amerikaanse geschiedenis opbloeit. Veel automobilisten willen tenminste één keer de 'Mother Road' gereden hebben. Dat gebeurt steeds vaker in groepsverband met oldtimers. In auto's of op motoren wordt dan gezamenlijk een deel van de route gereden en worden er allerlei programma's om heen gebouwd. Route 66 is op vele manieren bezongen. In 1946 schreef de jazzcomponist en pianist Bobby Troup zijn meest bekende nummer 'Get your kicks on Route 66', nadat hij naar California was gereden. Behalve Nat 'King' Cole die er een grote hit van maakte, hebben o.a artiesten als Chuck Berry en de Rolling Stones deze song opgenomen.

Tegenwoordig kun je nog slechts op delen van de oude Route 66 rijden. Wij kiezen voor het langste ononderbroken stuk dat loopt van Kingman naar Williams, een afstand van een kleine 200 km.

Als we Kingman verlaten, rijden we nog een tijdje door een redelijk bewoond gebied, maar al gauw zijn andere weggebruikers in geen velden of wegen te ontdekken. Eigenlijk verschilt het rijden op deze weg niet met andere afgelegen trajecten die we gereden hebben. Een fascinerende omgeving, geen verkeer en prachtig weer. Weer voelen we ons in ons element. We are the king & queen of the road. Als er toch aanwijzingen zijn dat we ons op historische gronden bevinden, komt dat door de sporen van oude tijden toen deze weg nog druk bereden werd. Vervallen en verlaten benzinestations en motelletjes, verweerde verkeersborden en achtergelaten autowrakken enz. Het is niet zo zeer dat het deprimeert, als dat het intrigeert en aanzet tot enige mijmerij. Alles gaat nu eenmaal voorbij. Wat rest zijn karakteristieke overblijfselen uit vervlogen tijden.

In de late middag komen we in Seligman aan. Het ligt op een punt waar de I-40 en Route 66 vlak naast elkaar liggen. Een mooi voorbeeld waarom dit plaatsje heeft kunnen overleven. In bouwstijl en aanbod van producten en diensten probeert men hier in te spelen op de groeiende belangstelling van de toerist voor Route 66. Zo zijn er meer van die plaatsjes die gebouwen en gevels in oude luister herstellen en door gerestoreerde oldtimers in het straatbeeld de aantrekkingskracht van the Road to Nostalgia proberen te vergroten.

We zoeken in Seligman een plekje op de enig campground die het plaatsje rijk is. Niet veel bijzonders, maar er valt niets te kiezen.

De volgende dag beginnen we aan het laatste traject van onze tocht. We draaien de I-40 op, richting Flagstaff. Het is flink klimmen, want we moeten naar een hoogte van ruim 2000 meter. Rond het middaguur komen we in Flagstaff aan waar we hartelijk begroet worden door mijn broer Wim en Bernadette, een vriendin. De koffie smaakt goed, de stemming is opperbest en de verhalen borrelen spontaan op. Dan is het tijd om op te stappen. Nog eenmaal draaien we een parkeerplaats op om wat boodschappen in te slaan en dan gaat het richting Sedona, de plaats die we ruim 2 maanden geleden verlieten. Nog een uurtje rijden en dan is het kringetje rond.

De reis loopt ten einde, maar het reisverslag is nog niet volledig. Wordt vervolgd. See ya!