RETORN A TARRAGONA

Una Campanya ......!

Un trosset d'història

Imagineu-vos: 

vostè és un jove de 22 anys, acaba de casar-se i decideix abandonar els Països Baixos.

L'elecció d'un altre lloc és fa fàcilment. Bye bye Amsterdam, Hola Tarragona, i aquí estem!

No parlàvem espanyol, ni català, no erem conscients de la cultura i costums i havíem arribat amb els estalvis justos per buscar feina. Però ets jove, positiu, ple d'energia i determinació per tenir èxit en el nostre nou país. I així va començar tot! al 1965.

Amics amb l'aigua

El triangle Reus-Salou-Tarragona a Catalunya és el nostre hàbitat. Des de la meva formació com a professor d'educació física, és obvi que a l'esport és on trobàrem l'esperança.

Això funciona. 
A l'abril de 1966 començo com entrenador del CN Tàrraco, un club de natació recentment format a Tarragona. 

Al servei de la joventut

Durant quatre anys treballo dur en la construcció del jove club de natació. Al 1970 junt amb la meva dona i el nostre fill, que havia nascut a Tarragona, tornem als Països Baixos. La primera part de la meva carrera professional va acabar i fins la meva jubilació el 2004 hi ha hagut molts més capítols. 

Sovint la meva ment vaga de vegades a un temps específic de la meva vida, però amb els anys els records s'esvaeixen.

El talent jove, diamants en brut d'un club 

De sobte, del no-res, puc remuntar-me a una època de la meva vida que ja pensava que estava tancada. 
Coincidència o un contacte espontani ha provocat tot això. Això està bé, però és molt particular quan això succeeixi després de gairebé 50 anys !! 
Gràcies a les xarxes socials a l'any 2010 entro de nou en contacte amb Dolors, una jove nedadora de la meva època al Tàrraco. 
A través d’ella vaig contactar amb el club al 2014, al seu cinquantè aniversari, fet que va donar lloc a un retorn a Tarragona el maig d'aquest any.

La gran Sorpresa

Inoblidable

El retorn a Tarragona per a mi i la meva dona ha estat una experiència extraordinària. Estem aclaparats per una sèrie d'esdeveniments emocionants. Molt especial va ser el retrobament a l'aeroport de Reus, seguit de la recepció i visita a CN Tàrraco, en que el president del Club em va lliurar una placa en memòria del meu temps a Tarragona. 

Però la sorpresa més gran per a nosaltres va ser una reunió organitzada en un restaurant amb vells coneguts. En una bella ubicació, vam ser rebuts per membres de la junta, ajudants, nedadors i nedadores amb els que vam compartir aquells anys al CN Tàrraco i  també per membres de la actual direcció del Club.

Gràcies a tothom per ser-hi, ha significat molt per a mi!

Una emotiva reunió després de gairebé 50 anys. Una festa de reconeixement amb anècdotes, històries, records i amb una llàgrima aquí i allà. Les emocions i expressions d'agraïment pel treball realitzat, les tinc sempre al meu cor. 

No hi ha paraules suficients per descriure aquest dia en particular, el 17 maig 2014. 

Els records están fets d'això!

Tres persones han jugat un paper clau que la nostra visita a Tarragona fos una gran festa.
La Dolors, l’Ana i el Santi, tres ex nedadors, adolescents de l'època en què jo era el seu entrenador.

Dolors, gràcies per la teva amistat i tots els seus esforços i ajuda!
Anna i Santi, gràcies per la seva hospitalitat en un lloc paradisíac del Cap Salou!

Ha estat un viatge en el temps i el cercle s’ha tancat.

El que una vegada és va iniciar a Tarragona: la construcció d'un club de natació i el treball amb els joves, gairebé 50 anys més tard ens ha portat a un punt culminant que mai hauria imaginat.

Un emotiu retrobament amb vells amics. 

El retorn a Tarragona és el meu esdeveniment més destacat de 2014!

*******************

****************

************

Hierna volgt de Nederlandse uitvoering van de hierboven 
in het Catalaans geplaatste impressie over: 
„TERUGKEER NAAR TARRAGONA”.  

Een stukje geschiedenis

Een groeiende zwemfamilie

Stel je even voor: je bent een jonge man van 22 jaar, net getrouwd en je besluit om Nederland te verlaten. 
De keus voor een andere plek is snel gemaakt. Bye bye Amsterdam, Hello Tarragona!

Je spreekt geen Spaans, geen Catalaans en je kent de cultuur en de gewoontes van het land niet. 
Het kleine spaarpotje dat je samen hebt is net voldoende om even om je heen te kijken op zoek naar werk. 

1967 Schoolzwemmen
1e kampioenschap

Maar je bent jong, positief ingesteld, bruisend van energie en vastbesloten om te slagen in je nieuwe land.
Zo is het begonnen! In 1965. De driehoek Reus-Salou-Tarragona in Catalonië vormt ons leefgebied. Vanuit mijn opleiding als sportleraar is het vanzelfsprekend dat de sport het domein is waar ik werk hoop te vinden. Dat lukt. In april 1966 word ik trainer van C.N. Tàrraco, een net opgerichte zwemclub in Tarragona. Gedurende vier jaar werk ik hard en met veel plezier aan de opbouw van de jonge zwemclub, waarna ik met vrouw en onze in Tarragona geboren zoon toch weer terugkeer naar Nederland.

Met 2 snelle jongens

Vlak voor het begin van 1970 is dus het eerste deel van mijn professionele loopbaan afgesloten. Tot mijn pensioen in 2004 zullen er nog vele hoofdstukken volgen. 

Toch is het verleden nooit helemaal weggestopt. 
Soms kun je zomaar uit het niets in gedachten worden teruggevoerd naar een fase in je leven waarvan je dacht dat die afgesloten was. Toeval of een spontaan contact kan hiertoe leiden.
Dat is leuk, maar het wordt heel bijzonder als zoiets na bijna 50 jaar (!!) gebeurt.

Een zwemploeg in opbouw

Dankzij de sociale media raakte ik in 2010 weer in contact met Dolors, ooit een jeugdige zwemster uit mijn Tàrraco-tijdperk. De ontsluiting van cyberspace heeft ons in een nieuwe wereld gebracht. Door Facebook is het contact verder gegroeid. Via Dolors begon ik de club, die in 2014 haar 50-jarig bestaan vierde, opnieuw te volgen en dat heeft geleid tot een terugkeer naar Tarragona in mei 2014.

De grote verrassing

Een hartelijk weerzien

De terugkeer naar Tarragona is voor mij en Ine een uitzonderlijke belevenis geweest. 

Wij zijn overweldigd door een reeks van gebeurtenissen met een grote emotionele lading. Hoe bijzonder het was bleek al direct bij de begroeting op het vliegveld van Reus. 

Gevolgd door  de ontvangst en een rondleiding in de accommodatie van C.N. Tàrraco, waarbij de voorzitter van de club mij verraste met een plaquette ter herinnering aan mijn tijd als trainer in Tarragona. 

Maar de grootste verrassing was een spontaan georganiseerd welkomsdiner met vele oude bekenden. Op een schitterende locatie was een zaal afgehuurd en werden we begroet door (oud-)bestuursleden, oud-stafmedewerkers en voormalige zwemmers en zwemsters.

Een gepast antwoord op een warm welkom

Een ontroerend weerzien na bijna 50 jaar. Een feest der herkenning met anecdotes, verhalen, herinneringen en met hier en daar een traan. 

De emoties en de blijken van waardering voor het ooit verrichte werk, heb ik voor altijd in mijn hart gesloten.

Er zijn geen passende woorden om die bijzondere dag op 17 mei 2014 te beschrijven. Onvergetelijk!

Drie mensen hebben een hoofdrol gespeeld. Zij hebben van ons bezoek aan Tarragona een groot feest gemaakt. Dolors, Anna en Santi, drie voormalige zwemmers, teenagers nog in de tijd dat ik hun trainer was. 

Twee perfecte gastvrouwen

Dolors, dank voor je vriendschap, al je bemoeienissen en hulp! Anna en Santi, dank voor jullie gastvrijheid op een paradijselijk plekje van Cabo Salou! 

Het is een reis geweest terug in de tijd en de cirkel is gesloten. 

Wat ooit in Tarragona is begonnen; het bouwen aan een zwemclub en het werken met jonge mensen, heeft bijna 50 jaar later geleid tot een nooit gedachte climax. Een emotioneel weerzien met oude vrienden. 

De terugkeer naar Tarragona is mijn hoogtepunt van 2014!

EEN HALVE EEUW SAMEN.........

In perfecte synchronie

EN NOG STEEDS
WERK IN UITVOERING!

Op 18 December 2014 hebben wij alles even neergelegd en in de privacy van ons huis samen getoast op ons 50-jarige huwelijk. 

Het bereiken van deze mijlpaal was het uitgelezen moment om nog een keertje om te kijken naar wat zich zoal heeft voorgedaan op deze lange tocht door 5 decennia. Met verwondering, want waar is de tijd gebleven?

Wij hebben momenten van geluk aaneen geregen en op momenten dat de ketting dreigde te breken door te zware lasten of tegenslagen, hebben we uitdagingen opgepakt en omgebogen tot nieuwe kansen. Tranen van blijdschap hebben rijkelijk gevloeid en intens verdriet hebben we samen gedeeld. In materiële zin zijn wij voldoende bedeeld en geestelijk groeien heeft ons geleerd steeds toegankelijk te blijven voor elkaar. Wij voelen ons bevoorrecht al zo ver te zijn gekomen en slaan met veel vertrouwen, wellicht iets minder soepel, maar nog steeds nieuwsgierig een vervolgtraject in.

1961: verkering

1964: verloving

1964: getrouwd

2010: relaxed

HERFST

Zaterdagochtend 1 november, met de slaap nog nauwelijks uit de ogen, word ik als bij toverslag bevangen door wat ik buiten zie. Een staalblauwe hemel, een stralende zon en de kring van loofbomen in vlammende herfsttooi rondom ons huis bieden een onwaarschijnlijk mooie aanblik. De beuk op ons gazon steelt als een met goud behangen majesteit de show. Een lichte bries doet af en toe een wolk van kleurig blad naar beneden dwarrelen. 

De droge en knisperende bladeren vlijen zich rondom de stam als onderworpenen aan hun vorst. Het gazon gaat langzamerhand schuil onder een kleurige bladdeken. De herfst op z'n mooist.

Op deze dag, naar later zou blijken de warmste herfstdag ooit, kun je niet anders dan genieten van het moois dat de natuur te bieden heeft. En toch, de dans der seizoenen moet zijn beloop hebben. Dat blijkt uit het weerbericht voor de komende dagen. Wind, regen en kou hebben koers gezet naar ons land.

Het betekent dat de mooie beelden van nu spoedig plaats maken voor een tuin in verval. Tijd dus om de mouwen op te stropen en versneld werk te maken van opruimen en winterklaar maken van de tuin.

Na een paar uur druk in de weer te zijn met bladblazer, bladhark en bladton, zijn gazon en tuinpaden ontdaan van het herfstdek. Het is windstil, een laatste moment van genade voor bomen en struiken voordat zij door wind en regen van hun laatste blad zullen worden ontdaan. 

Zo mooi als vandaag zal het dit jaar niet meer worden. In het schijnsel van de ondergaande zon werpen bomen en struiken hun schaduw vooruit en krijgen we een voorproefje van de donkere dagen die ons te wachten staan. De zomer is voorbij, wat ons lief is, lijkt in een oogwenk te verdwijnen. De winter dient zich aan, met haar eigen wetten. De natuur laat niet met zich sollen.

MISS CADY VERTELT................... (*1)

'Wat voor dag is het? Hoe laat? Ik raak soms elk gevoel van tijd kwijt. Het is om radeloos van te worden, want ik sta hier al zo lang. Een streepje licht kruipt door een spleet onder de garagedeur naar binnen. Niet voldoende om de duisternis te verjagen, maar ik kan tenminste weer wat onderscheiden. 

Zoals gewoonlijk ontwaak ik met een mat gevoel. Buiten hoor ik het aanzwellende geluid van het verkeer. Het zijn mijn soortgenoten die daar rijden. Vrijuit zoeken zij hun weg in alle richtingen. 

Bofkonten, zij leiden het leven waarvoor auto’s gemaakt zijn. 

Verdwijnen in de ruimte als symbolen van het bewegen. 

Mijmeringen

Lang, heel lang geleden reed ik zelf stijlvol en nagekeken door velen op de talloze highway’s en byway’s van Amerika. Met de wind langs mijn ranke flanken en badend in het zonlicht genoot ik steeds weer van de ritjes en lange tochten met de mensen die mij verzorgden en vertroetelden. Ach dat waren nog eens tijden!  

En nu sta ik al 14 jaren stil! Opgeborgen en in de steek gelaten. Tenminste zo voelt het. Zeker, er is goed voor mij gezorgd. Ik heb mijn eigen garage, het is hier droog, nooit te warm en nooit te koud. Ik hoef zelfs niet op m’n banden te staan, want mijn stuurman heeft mij wat omhoog gekrikt en nu rust ik comfortabel op 4 steunen onder mijn assen. 

Al die jaren in eenzaamheid glijden langzaam voorbij. Maar elk jaar heeft twee hoogtepunten. Door de regelmaat waarin ze zich voordoen kan ik opmaken of het voorjaar of najaar is. Dan gaat de garagedeur open en stroomt het daglicht gul naar binnen. Dat voelt aan als een warm bad. Het zijn de momenten dat mijn stuurman mij komt opzoeken en controleert of alles met mij wel in orde is. 

Zijn bezoekjes zijn kort want hij is altijd op doorreis, maar het zijn mijn intieme momentjes. We zijn altijd blij elkaar weer te zien. Hij stoft me af, praat wat tegen me en belooft mij betere tijden. Als hij opnieuw weggaat en de garagedeur weer voor lange tijd sluit ben ik blij en verdrietig tegelijk. Ik zal weer wegdommelen, maar kan blijven dromen van de dag dat dat hij me ooit zal komen halen. 

Altijd als hij geweest is, gaan mijn herinneringen terug naar al die fijne momenten die ik samen met hem en de stuurvrouw heb beleefd. En zo zak ik langzaam weer weg in een diepe slaap en droom over hoe het ooit allemaal begon...........

Golden years, 1983-1992

Het is in de vroege avond van een dag in augustus 1983. Ik sta te glimmen op een mooie plek van een autobedrijf in Santa Rosa, California. Ik ben amper 7 jaar oud en sta te koop. 

Opeens hoor ik het gieren van banden door een bocht; een auto stopt heel abrupt vlak voor me en een man en een jongen stappen uit en beginnen me van alle kanten te bekijken. 

Een ding is zeker, ze vinden me mooi en ik ga er dus nog maar eens extra voor staan. Want ook een automobiel wil graag bewonderd worden. 

En...., mag ik wel zeggen: ik ben niet zo maar een auto. Ik ben van gerespecteerde afkomst en behoor tot een begerenswaardige klasse. Ik ben een Cadillac Eldorado Convertible en behoor tot een uitstervend ras van klassieke automobielen. Mijn geboortejaar is 1976 en daarmee ben ik een van de laatsten van mijn soort. 

De beide mannen vertrekken weer, maar ik hoor zeggen dat ze terug komen. Een paar dagen gaan voorbij. Allerlei andere mensen komen naar mij kijken. Meestal behandelen ze me respectvol, maar soms doen ze rare dingen en gaat het er niet zachtzinnig aan toe. Dan slaan ze met de deuren, schoppen tegen m’n banden en zitten ze aan al mijn knoppen te frunniken. Ik wil wel eens uitschreeuwen: ‘zoiets doe je niet bij een lady’, maar ja, al kan ik hun taal verstaan, ik spreek die niet.  

En dan ineens gebeurt er van alles. Ik word naar de werkplaats gereden en van kap tot band onderzocht. Hier en daar word wat aan me gesleuteld en bijgesteld. Daarna volgt een uitgebreide wasbeurt en word ik flink gepoetst. Van al die aandacht krijg ik een warm gevoel van binnen en glim ik als nooit tevoren. Als ik later met open kap op een apart plaatsje sta voel ik dat er wat spannends staat te gebeuren. 

Terwijl ik in afwachting ben van wat komen gaat, zie ik ineens een groepje mensen snel naderbij komen. Ik herken de man die een paar dagen geleden met z’n zoontje naar me kwam kijken en alles over me wilde weten. 

Hij heeft nu z’n vrouw bij zich en ook iemand van de garage is er bij. De vrouw houdt zich wat afzijdig terwijl de mannen honderduit over mij praten. 

Opeens vraagt de man van de garage aan de vrouw of ze mij mooi vindt. 

Nog voordat ze kan antwoorden, geeft hij haar de sleutels en nodigt haar uit om in te stappen en met mij een rondje te gaan rijden. Ze is zo verbouwereerd, dat ze een paar passen achteruit doet en de sleutels wil teruggeven. Maar de garageman doet ook een stap terug. 'Nee mevrouw', zegt hij afwerend; 'het zijn uw sleutels, ........... de auto is van u!' 

Cadeautje

Ik heb nog nooit iemand zo in verwarring gezien. Ze kijkt niet begrijpend haar man aan, maar die lacht en zegt: 'je hoort wat de man zegt; wordt het niet eens tijd om in je nieuwe auto te stappen?' 
Ineens heb ik het door.
Ik ben een onverwacht cadeau en deze dame is mijn nieuwe stuurvrouw. 

De verrassing wordt nog groter als ik nieuwe kentekenplaten krijg. Hierop staan geen saaie letters en cijfers, maar ‘PIENTJE’. Zo wordt mijn stuurvrouw liefkozend door haar man genoemd. Het is nu duidelijk, Pientje en ik horen bij elkaar en ik denk dat we het goed samen zullen kunnen vinden.

Vanaf dat moment verandert mijn leven drastisch. Ik doorkruis California. Langs de schitterende kust, door de beroemde wijngebieden van Napa en Sonoma, zoef over de brede autowegen en geniet elke dag met volle teugen. Later verhuizen we naar Oregon waar ik de mooiste ritten maak die een automobiel zich maar kan voorstellen. Er wordt altijd heel goed voor mij gezorgd en ik zie er uit om door een ringetje te halen. 

Gestald, 1992-2006

En dan ineens, als een donderslag bij heldere hemel, is alles voorbij! Op een dag word ik naar de garage gereden en daar sta ik nu dus al 14 lange jaren. 

Het heeft allemaal te maken met verhuizen en terug gaan naar Holland. Wat het ook is, ik blijf alleen achter. Mijn stuurman zie ik dus twee keer per jaar en mijn stuurvrouw ben ik helemaal uit het oog verloren. Ik heb geen andere keus dan geduldig af te wachten.

2e Jeugd, 2006-2011

Maar net als het lijkt dat ik niets meer te verwachten heb, gebeurt er wat. Ineens ben ik klaarwakker want ik hoor stemmen. Luid en duidelijk en heel dichtbij. 

De garagedeur gaat open en daar staat hij, mijn stuurman en hij is niet alleen. 

Tegen een paar andere mannen zegt hij: ‘Kijk, daar is ze; mag ik jullie voorstellen aan beautyful Miss Cady!’ 

Hoewel ik nog niet begrijp wat er gebeurt, voel ik mij gevleid. Even later zegt hij: ‘Miss Cady, na 14 jaar is het nu welletjes; ik kom je halen en we gaan een lange reis maken. Maar eerst gaan we je naar de beautyshop brengen om je na al die jaren helemaal na te kijken’.

In de daarop volgende dagen word ik binnenste buiten gekeerd en krijg ik alleen maar complimentjes te horen over m’n uiterlijk, mijn motor en - heel pikant - zelfs over mijn onderstel. Het lijkt wel of in deze dagen al de jaren van eenzaamheid vervliegen en als ik te horen krijg dat ik in prima conditie ben om de lange reis te gaan maken, sta ik haast te stuiteren op m’n banden van plezier. 

Op een mooie dag vertrekken we uit de plaats waar ik zo lang heb gestaan. De reis gaat langs Santa Rosa, door San Francisco en over de schitterende Pacific Coastal Highway naar Los Angeles.

Ik voel me vrij en uitgelaten en net als ik geniet mijn stuurman van de prachtige tocht. Inmiddels heb ik al begrepen dat dit nog maar het eerste stuk is van een nog veel langere reis. Want in Los Angeles word ik in een grote container gereden en geladen op een boot die mij naar Holland zal brengen. Een zeereis van enkele weken. ‘Miss Cady, maak je geen zorgen’, zegt mijn stuurman, ‘het duurt dit keer maar even. See you in Holland!’

Enkele reis Holland

En zo vind ik mijn weg naar Nederland, waar mijn stuurman mij in de haven van Rotterdam afhaalt. Er begint een nieuwe en gelukkige episode van mijn leven. Het is zomer 2006 en we zetten koers naar de Veluwe waar ik na 14 jaar en tot mijn grote blijdschap ook weer herenigd word met mijn stuurvrouw. 

Sindsdien heb ik een bevoorrecht leven. Het is inmiddels 2011 en ik ben 35 jaar, waarvan 28 jaar onder de hoede van dezelfde stuurman en stuurvrouw. Dat zal niet veel voorkomen. Een klassieke automobiel kan zich niet beter wensen. Ik ben authentiek, er is nooit aan mij gerommeld. Ik sta nog strak in mijn lak en pas 3 jaar geleden heb ik een nieuwe kap gekregen. 

Zes maanden van het jaar heb ik een speciaal plaatsje in een oldtimer stalling en sta ik met andere prachtige vierwielers geduldig te wachten op het voorjaar. Want dan mag ik weer naar buiten om alleen bij mooi weer leuke ritjes te maken. 
Wachten duurt nu niet lang meer, want ik weet dat ik nooit in de steek word gelaten. Nee, ik ben bevoorrecht, ik ben een een Cadillac Eldorado Convertible en ik ben geliefd en vertroeteld.

This is my story. My name is Miss Cady and yes, I am a happy lady!'

(*1) Bron: "The Standard" ,officieel orgaan Cadillac Club Nederland  - №. 3  2011 -
 "Miss Cady vertelt....", Joop Sprenger.

BE HERE NOW

Bij Pleasant Lake. Arizona 

Deze site is al lange tijd in diepe rust. Tijd dus om de boel weer wat op te rakelen. 

Sinds het ontstaan van onze weblog vier jaar geleden hebben we 7 keer door dit schitterende land getoerd, afwisselend met een trailer (caravan), camper, sedan en zelfs per trein.

Daarbij zijn we door negen staten getrokken. Deze keer is het dus nummertje 8 van de strippenkaart en zijn we inmiddels in Arizona aangeland.

Vanuit Phoenix trekken we dit keer in een wat rustiger tempo door deze woestijnstaat. Zoals de kop van dit stukje al aangeeft hebben we maar een grote wens: bewust genieten van de vrijheid en ruimte om ons heen, van de natuur in al haar schoonheid, de stilte en het prachtige weer.
Dat betekent minder kilometers vreten vanaf dag 1 zoals gewoonlijk, maar meer de luwte zoeken.
Kort en krachtig in het Engels, 'Be here now': live it, enjoy it, right here, right now!
De situatie krijgt een extra dimensie door het besef dat in Holland extreem lage temperaturen worden gemeten. Lucky us!

Bijna een week geleden verlieten we ons lage en nu oh zo koude land en kwamen na een lange vliegreis aan in Phoenix AZ. De reis naar Houston TX duurde 11 uur, overstaptijd 3uur en de daarop volgende vlucht naar Phoenix nog eens 3 uur. Al met al legden we na 22 uur onze moede koppies op een comfortabel hotelbed te ruste.

Tussen water en cactussen

De volgende dag pikten we onze motorhome op, deden onze eerste boodschappen en zochten een campground dichtbij om op tijd wat slaap bij te tanken. We zijn tenslotte weliswaar kras maar niet piep.

Deze hele week hebben we domicilie gekozen aan het water en dus is er niet veel te vertellen over belevenissen op en langs de weg. Dit doet meteen bij mij de vraag rijzen of het de moeite en tijd loont om nog langer stukjes toe te voegen aan deze blog. Na enig aandringen van Ine heb ik toch maar besloten om zo af en toe wat te schrijven.

Zodra de relatieve passiviteit van ongecompliceerd genieten plaats maakt voor enige actie, zal ik zeker niet schromen om over spannende belevenissen te rapporteren.

'GIMME THAT HORIZON!'

Free spirit

Ooit werkte ik als bondspromotor voor een grote Nederlandse sportbond en schreef in een boze bui de toenmalige directeur, mijn baas, een brief op hoge poten. In die jaren werden werknemers mondiger en slikten niet alles meer voor zoete koek.

In de brief uitte ik mijn verontwaardiging over de slordige wijze waarop het
bestuur van de bond een belangrijk beleidsstuk in behandeling had genomen.
Dat stuk was door een zeer vaardig team minutieus voorbereid en ik verweet een aantal bestuursleden een gebrek aan betrokkenheid, kennis van zaken en waardering voor de geleverde inspanningen.

Ik herinner mij de laatste zin van die brief, die jaren later in wat andere bewoordingen heeft geleid tot mijn levensmotto.

De slotzin van die brief luidde als volgt: 'het ideaal is mijn waarheid op een afstand. Misschien zal dat ideaal nooit worden verwezenlijkt. Dag mag zo zijn, maar er moet wel altijd uitzicht op blijven.'

Ik moest hier zojuist sterk aan denken. Vandaag hebben wij in Brookings, Oregon voor een dag of twee een standplaats gevonden op nog geen 50 meter van de grote Pacific Ocean. Het uitzicht vanuit onze Motorhome op de hoge aanstormende golven die vlak voor ons woest breken in de kolkende branding, maakt mij stil en gelukkig.

Mijn blik wordt voortdurend getrokken naar de verre horizon en ik besef dat door het reizen naar steeds weer andere gebieden, die veranderende verte kleurrijk en uitnodigend is als het leven zelf.

Dat besef heeft altijd al latent in mij geleefd, maar vooral in deze jaren waarin ik mij van zo veel moois, zo veel meer gewaar ben geworden, heeft mijn levensmotto meer en meer aan kracht gewonnen. In die woorden ligt een diepere filosofie opgesloten, die mij helpt om elke dag weer als een nieuwe gift te beschouwen.

Mijn levensmotto: 'Je mag me in dit leven alles ontnemen maar nooit en te nimmer het uitzicht op de horizon!'

Want daaraan ontleen ik kracht, hoop en motivatie. Graag nodig ik iedereen uit om aan 'Gimme that horizon' zelf een eigen invulling te geven.

EUREKA!

Het is een dikke week geleden dat ik het laatste stukje schreef. Ik heb dus wel wat in te halen. Vanuit Eureka in California blik ik in deze aflevering terug op de afgelopen dagen.

Als je op de kaart van California kijkt, zie je dat Eureka een kustplaats is in het noorden van de 'Golden State', zoals California vaak liefkozend wordt genoemd. Het is een bedrijvig stadje in het aanzienlijk minder welvarende gedeelte van deze Staat. Men leeft hier voornamelijk van de bosbouw en houtverwerkings-industrie, want dit is de streek van de beroemde Redwoods. Wouden met reusachtige bomen in lengte en omvang, die je maar op weinig andere plekken van deze aardbol kunt vinden.

Met de kop van dit stukje bedoel ik niet alleen een stad aan te duiden, maar ook nog wat anders. Eureka......., is een uitroep. Het betekent: 'Ik heb het gevonden'. En als wij door deze streek rijden, betekent dit voor ons het herkennen van veel vertrouwde plekjes omdat wij 33 jaar geleden hier niet ver vandaan enige tijd hebben gewoond. Zelfs na onze terugkomst in Nederland in 1990 hebben wij nog regelmatig dit schitterende gebied bezocht. Ik heb hier in 2008 op een vorige tocht ook al over geschreven en zal dus niet in herhaling vervallen. Mocht je het nog eens willen nazoeken, ga dan naar in de inhoudsopgave van deze blog, links van de pagina bovenaan, en klik de volgende stukjes aan: 'The famous Pacific Coastal Hwy' van 9 maart 2008 en 'The echo of our footsteps' van 15 maart 2008. Eureka is de plaats van waaruit wij straks verder naar het noorden rijden. Daarover een volgende keer meer. Nu terug naar de voorgaande dagen.

Onze reis voert deze keer door 7 Staten. In de vorige stukjes heb ik al wat geschreven over onze aankomst in Salt Lake City, hoofdstad van de Staat Utah, na een treinreis vanuit Denver, Colorado. Vanuit Salt Lake City ging het verder met de Motorhome waarmee we tot vandaag - 2 weken later - inmiddels 2.500 km's hebben afgelegd. Via Arizona en Nevada zijn we dwars door California getrokken naar de kust om bij Paso Robles de Hwy 101 naar het noorden in te slaan op weg naar Moss Landing bij Monterey. Hier bezochten we mijn broer Wim die daar op z'n zeiljacht woont. Intussen hebben we aan allerlei dingen gemerkt dat we in California zijn. Als vanouds is alles hier een stuk duurder. De benzineprijs, toch al aanmerkelijk hoger geworden tijdens onze reis, schoot nog eens dubbeltjes verder de hoogte in.

Per Gallon (bijna 4 liter) betaal je hier gemiddeld 4 US Dollar en omdat onze Motorhome met z'n krachtige benzinemotor nogal dorstig is, staan we regelmatig te tanken. Bij een gemiddeld verbruik van 1:4 (km's) - vooral het klimmen naar hoge bergpassen vergt nogal wat - betekent dat een forse aanslag op ons reisbudget. Een geluk bij een ongeluk is dat de sterke Euro ons aardig compenseert voor deze tegenslag. Zo zie je maar: soms zit het mee, soms zit het tegen.

Een andere tegenvaller is het zeer slechte weer. California is ons ook wat dat betreft niet goed gezind. Sinds onze binnenkomst in California hebben we vrijwel onophoudelijk koud en nat weer. Dat dwingt ons meest van de tijd de koesterende warmte en dekking voor de geselende buien binnen in de Motorhome te zoeken. Nu komt de ruimte die we daarin hebben goed van pas.
Inmiddels bereiken ons juichende geluiden uit Nederland over de eerste vriendelijke aankondigingen van de lente. Het is jullie in ons kikkerlandje gegund na de lange koude winter. Intussen hoeft niemand zich om ons zorgen te maken, want wij vermaken ons onder alle omstandigheden opperbest. Zo weet Ine, praktisch als altijd, ook deze momenten te kiezen om bv. een wasje te doen.

Met Wim en zijn vriendin Bernadette bezochten wij in Monterey het wereldberoemde Aquarium. De wereld onder water is van een indrukwekkende schoonheid en getuigt ook duidelijk van 'the survival of the fittest'.

In een vergelijking met onze mensenwereld op dezelfde planeet en onze houding en gedrag jegens elkander, bekruipt je toch weer dat gevoel van zorg. Immers, in het dierenrijk boven en onder water wordt het handelen door instinct bepaald, waar wij mensen halsstarrig afwijken van recht en rede en daarmee onze gezamenlijke leefwereld in gevaar brengen. Permanente educatie over de gevolgen hiervan is van het allergrootste belang en ook daarin neemt het Aquarium in Monterey haar verantwoordelijkheid.
Will we ever learn? De tijd zal het leren!

Bij de jachthaven van Monterey stonden wij zonder aansluiting op water en elektra. Met de generator voor stroomopwekking, water en gas ruimschoots aan boord en opslagtanks voor vuil water, hoefden we niet aan comfort in te boeten. Daarbij kostte ons de standplaats deze keer niets. De kosten voor kamperen op zg. Campgrounds moet je trouwens niet onderschatten. Voor een overnachting met volledige aansluitingen betaal je al gauw tussen de 30-50 US Dollar. Vooral de laatste paar jaar zijn die kosten flink gestegen. Als je de weg een beetje weet, kun je die aanmerkelijk drukken en dus....., weten wij die weg.

Vanuit Monterey vervolgden we onze weg op Hwy 1 langs de kust via Santa Cruz naar San Francisco. Hier zochten we weer even een plaatsje om te genieten van het uitzicht op deze schitterend gelegen stad vanaf de beroemde Golden Gate brug . Daarna door naar Santa Rosa, om vrienden te bezoeken en verder ging de tocht op Hwy 101 om woensdag 23 maart aan te komen in Eureka.

Ik ben mij ervan bewust dat ik in dit stukje met zevenmijlslaarzen verder trek. Het heeft allemaal te maken met het bekende terrein waarop wij thans zijn en waarover wij in 2008 al eerder uitvoerig over hebben geschreven.

Wat dat betreft is het schrijven van een reisblog over een nieuw gebied aantrekkelijker dan verslag doen over een reis die wij al eerder hebben gemaakt. Niettemin genieten wij net zoveel als de vorige keren en is de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt de alles bepalende factor om te blijven trekken. Waar heb ik dat toch al eens eerder geschreven?

Van hieruit gaat het vanaf vrijdag 25/3 verder richting Oregon om uiteindelijk over een week ons doel in de Staat Washington te bereiken. Daarover later meer. For now, theYopermobile moves on. See ya!