KEEP ON ROLLIN'

Donderdag 10 maart
Dit is de dag die ik al een tijdje geleden in mijn agenda heb omcirkeld. Vanaf vandaag zijn we tot 31 maart baas in eigen 'bus'.

Bij Camping World in Draper, op circa 20 miles ten zuiden van Salt Lake City, gaan we deze flinke Camper ophalen. Ik krijg nu ineens een beetje haast. Het vooruitzicht om de komende drie weken zelf achter het stuur te kruipen lokt.

We boffen dat het openbaar vervoer in Salt Lake City prima geregeld is. Een comfortabele tram - de Utah Trax - brengt ons in 45 minuten naar het nabij gelegen Sandy. Een kaartje kost maar $ 2,25 p.p. Reis je binnen een bepaalde straal van het centrum van Salt Lake City, dan hoef je zelfs geen kaartje te kopen!! de z.g. Free Fare Zone. Iets voor onze grote steden? Denk daar maar eens over na Nederland.

De tramrit geeft ons een aardige blik op de stad. De route voert o.a. langs Temple Square. Hier zetelt het hoofdkwartier van de Mormonen, een kerkgenootschap met wereldwijd meer dan 13 miljoen leden. Zij zijn de stichters van de stad Salt Lake City. Het centrum beslaat een gebied van circa 4 ha. met o.a de grote tempel, de Tabernacle, de enorme Assembly Hall en twee bezoekerscentra. Helaas was ons verblijf hier te kort om deze bezienswaardigheid te bezoeken of foto's te maken.

Vanaf het eindpunt van de tram is de afstand naar Camping World net even te groot om met onze bagage te voet verder te gaan en dus leggen we het laatste stukje af met een taxi. Hat afhandelen van de formaliteiten kost ongeveer een uur en weg zijn we in ons tijdelijke 'home on wheels'.
De camper is een model van 2010 en dus redelijk nieuw. Met een lengte van ruim 10 meter is het voor Europese begrippen een flinke knaap. Prettig is dat dit model ook beschikt over een uitschuifbare wand van bijna 4 meter lang en 0,50 m. diep. Eenmaal geparkeerd op een mooi plekje, wordt met één druk op de knop de leefruimte aanmerkelijk groter en dus genieten we van meer wooncomfort.

Na een klein uur rijden doen we onze eerste inkopen. Dit keer ontbreekt de fles wijn, want met een alcoholpercentage van boven de 3,2 wordt deze drank in Utah beschouwd als 'liquor' en is het niet zomaar bij Amerikaanse tegenhangers van b.v. Albert Heijn, Jumbo en/of andere buurtsupers te koop. Daarvoor moet je bij speciale (Staats)winkels (liquor stores) zijn, die volgens de overheid het beste weten wat goed voor je is. Wee je gebeente als je als nietsvermoedende toerist de staat Utah binnenkomt en betrapt wordt met een paar flessen wijn in het keukenkastje van je Camper. Laat staan dat je als puber even een 'flesje doet' zonder gepakt te worden. Big brother is watching you! Riekt dat naar een politiestaat? Welnee, men handhaaft hier gewoon strikt de wet en dat wordt prettig duidelijk door b.v. het dalende aantal verkeersongevallen.

Voorzien van de eerste levensmiddelen zoeken we vervolgens een Campground op voor onze eerste overnachting en voelen ons weer als gerijpte vrijbuiters zonder klok of vaste woon- en/of verblijfplaats. Just the way we like it.

Op weg naar de zon
De lange en koude Nederlandse winter met slechts heel af en toe een karig zonnetje doet ons hevig verlangen naar de koesterende warmte van deze koperen ploert. Dus volgen wij de volgende dag de lange weg naar het zuiden van Utah om bij het plaatsje Hurricane in de buurt van Zion National Park nieuw kwartier op te slaan. Op een rustige Campground bevalt het ons zo goed, dat we besluiten een paar dagen te blijven staan om wat van de schitterende omgeving te genieten. Ons voorgenomen bezoek aan Bryce National Park stellen we uit tot een volgende keer, want die gaat er zeker komen. Dit deel van Amerika spreekt ons bijzonder aan, omdat je bijna op de snijlijnen bent van verschillende Staten al moet je de afstanden zeker niet onderschatten. Niettemin, Utah, Arizona, Colorado, Nevada, California zijn binnen redelijke schootsafstand en trekken ons aan als een magneet.


Ook de vrije tijd van reizende pensionados vraagt op z'n tijd om het maken van keuzes. Wij besluiten af te zien van de lange tocht naar zuid Arizona en verleggen onze koers richting Nevada. In de eerste plaats omdat niets moet en alles mag. We combineren het nuttige met het aangename; op 18 maart willen we graag aan de kust van California zijn om mijn broer Wim bij Monterey op te zoeken en via Nevada is de afstand die we daarvoor moeten afleggen aanmerkelijk korter. Dus zoeken we nu Pahrump op, ten Noorden van Las Vegas, om voor de verandering op stand te genieten van een 5 sterren Resort onder prachtige weersomstandigheden.


Waking up in the morning, this is what you see and it makes your day!


Amper op weg verlaten we Utah, om via een klein stukje Arizona naar Nevada te cruisen. Om meer van het bergachtig landschap te genieten verlaten we de drukke I-15 en slaan de weg in die langs Lake Mead voert. Een langgerekt kunstmatig meer waarlangs we urenlang rijden; soms dichterbij en dan ineens weer afbuigend verder af. We komen slechts een enkele auto tegen.


Lake Mead wordt gevuld door de Colorado River en voorziet vooral Las Vegas van water. Aan de zuidkant van het meer regelt de Hoover Dam de waterafgifte stroomafwaarts, richting Arizona en California. Wij zijn hier al eerder geweest en in deze zelfde weblog heb ik op 9 en 13 april 2008 al eens over Pahrump en Las Vegas stukjes geschreven onder de naam 'Camping Hilton Style' en 'Sleepless in Las Vegas'. Als het je interesseert kun je ze zo terug vinden.

Terwijl Ine een uiltje knapt, heb ik gelegenheid gehad wat bij te schrijven. Mijn stukjes hebben geen andere bedoeling dan in grote lijnen aan te geven hoe onze reizen verlopen. Wij hebben zeker niet de pretentie complete reisverslagen te maken met uitvoerige informatie over de streken die we bezoeken. Dat is van een heel andere orde. Ik ben slechts een eenvoudige maverick, die in de schitterende en veelal verlaten gebieden die wij bezoeken slechts een ruw spoor achterlaat.



Voorlopig zijn wij de komende drie dagen onder de radar.
You can track us down again when theYopermobile gets in motion on its way to California.

See Ya!

TRAVELIN' LIGHT

Opgewekt, een leeg hoofd en een rustig gemoed. Dat weegt dus niets en al naar gelang je meer reist, sleep je steeds minder bagage met je mee. Traveling light, that's the key! 

We hebben er zin in. Dat is een understatement...., Ine en ik staan te popelen om weer op stap te gaan. In de aankondiging van onze nieuwe trip naar de USA gaven we het al aan: 'Big wheels keep on turning', en daarmee bedoelen we wielen in alle soorten en maten. Variatie maakt het leven boeiend en avontuurlijk en dus maken we deze reis gebruik van verschillende voertuigen die - hoe raad je het - gebruik maken van één van de belangrijkste uitvindingen van de mens: het wiel.

In 34 dagen reizen we per vliegtuig, trein, motorhome en auto. Elke onderdeel heeft zo z'n eigen charmes, al blijft vliegen toch een noodzakelijk kwaad, omdat je nu eenmaal intercontinentaal moet oversteken.
Dit is het verslag in een notendop over onze 6e reis naar de USA in drie jaar tijd. Ik zal met enige regelmaat een stukje over onze belevenissen toevoegen. Dus als je het leuk vindt, kun je theYopermobile weer van dichtbij blijven volgen.

Zondagmiddag 6 maart: we verlaten ons stulpje in Garderen. Dit keer blijft Scooby, onze poes, thuis. Het dierenpension waar ze vroeger regelmatig werd ondergebracht bleek toch geen prettige oplossing. We zijn erg gelukkig dat ze in haar vertrouwde omgeving kan blijven en liefdevol wordt verzorgd door broer en zus, Johan en Janine, beiden dorpsgenoten. Een hele opluchting voor ons, dus mag het wel even worden vermeld.

Motel Van der Valk bij Schiphol is ons eerste doel. We maken gebruik van het 'Park, Sleep, Fly' arrangement. Gemak dient de mens, dit is een aanrader voor iedereen die een er een tijdje uitvliegt. De naam zegt het al: parkeer je auto, betrek een hotelkamer, ga de volgende dag uitgerust met de hotelshuttle naar Schiphol en laat je auto veilig achter voor de duur van je reis. Betaalbaar, gemakkelijk en de manier om onthaast op pad te gaan.

De volgende etappeplaats is Minneapolis in de Amerikaanse staat Minnesota. De Airbus 300 van Delta Airlines neemt een krachtige aanloop op z'n enorme wielen en draagt ons na een aangename vlucht in ruim 10 uur naar de overkant van de Atlantische Oceaan. Mijn ervaringen over de straffe behandeling die luchtreizigers tegenwoordig krijgen als ze ter controle de Amerikaanse Douane passeren heb ik al eens eerder omschreven. Kort gezegd: het is er niet vriendelijker op geworden. Dat hebben we allemaal te danken aan een stelletje meedogenloze rotzakken, die in naam van hun God en/of vaderland aanslagen plegen en zo doende hun geurvlaggetjes achterlaten.

Al met al zijn we op tijd voor onze aansluitende vlucht naar Denver, Colorado. Een ritje van twee uur in een propvol toestel, een zogenaamde commuter flight. Dat zijn lijndiensten waarin Airlines elkaar proberen af te troeven door zoveel mogelijk passagiers in een toestel te proppen. Ine en ik zitten in een raamrij van drie stoelen.

Net als wij willen gaan zitten, hoor ik iemand zeggen, 'Hi, I am your new neighbor'. Ofschoon de man een vriendelijke stem heeft, klinken zijn woorden als een dreigement, want hoog boven ons uit torent een reus van een kerel van onmetelijke omvang. Hij wurmt zich in de veel te krappe stoel, zoekt met zijn ellebogen steun, maar vordert daarbij de leuning waarop ik krachtens mijn vliegticket zelf aanspraak op mag maken Daar zit ik dan, klem tussen een kolos die een levenslang verbod tot vliegen zou moeten krijgen en ranke Ine, veilig aan de raamkant. Op het gevaar af een blijvende hernia op te lopen heb ik dit traject slechts kunnen overleven door zwaar naar Ine over te hellen, zonder haar te pletten. Wat mijn buurman aan stille verwensingen in mij opriep toen hij ook nog eens ging proberen om in een niet bestaande ruimte zijn laptop te bespelen, laat ik over aan jullie fantasie. Nu we weer in veiligheid zijn kan ik oprecht verklaren: vliegen maakt meer kapot dan je lief is.

Later in middag betreden we met een zucht van verlichting onze hotelkamer in Denver en kunnen we anderhalve dag bijkomen van de lange rit alvorens we gaan beginnen aan de volgende etappe: ditmaal per trein.

Heel soms kun je ver van huis zo maar vanuit het niets iemand ontmoeten met wie je meteen een zekere verwantschap voelt. Op onze tussenstop in Denver maakten wij kennis met Monique, 83 jaar jong en van Nederlands-Indische afkomst. Wij ontmoetten Monique in een kleine downtown espressobar waar vreemd genoeg een heerlijke geur van knoflook hing. Ine liet zich ontvallen dat zij deze geurige rakkers veel gebruikt bij het bereiden van Indische maaltijden. Ofschoon de conversatie met Monique tot dat moment in het Engels werd gevoerd, sprak zij ons ineens opgetogen aan in een waterval aan woorden in onvervalst Nederlands.

Het is bekend, mensen die hun wortels hebben in het vooroorlogse Nederlands-Indië hebben iets gemeen dat het gewone medeburgerschap ontstijgt. Geboren op Sumatra heb ik altijd een ondefinieerbare band met mijn geboorteland gehad en het duurde ook dit keer niet lang of de raakvlakken van ons leven regen zich aaneen als kralen van een ketting.
In de korte tijd dat wij ervaringen met elkaar uitwisselden werd ons duidelijk dat deze voormalige non die door het leven gaat als 'little brown nun' een bewogen leven achter zich heeft. Tegenwoordig woont zij in Denver en zo af en toe bezoekt zij familie in Nederland. Afgesproken is dat wij aan deze onverwachte kennismaking een vervolg zullen geven.

Terug naar onze reis. De Amtrak is een trein die over verschillende trajecten voert, dwars door Amerika. Wij hebben gekozen voor de California Zephyr. Dit spoor loop van Chicago naar San Francisco, een reis van 3 dagen. Wij stappen dus tussentijds in om vanaf Denver naar Salt Lake City in de staat Utah te reizen. De tocht voert door de Rocky Mountains en is het mooiste deel van het Zephyr traject. Onze reis zal 15 uur in beslag nemen. Vertrek uit Denver: woensdag 9 maart om 8:00 uur. Aankomst in Salt Lake City om 23:30 uur.

Het Amtrak spoor kent geen hoge snelheidslijnen en bestaat zeker niet uit het modernste materieel. Ook de wijze van inchecken en verzorging aan boord is duidelijk anders dan wat de moderne spoorlijnen in Europa en andere landen bieden. Maar reizen per trein in Amerika is zeker heel ontspannen. Zware diesel locs trekken lange treinen met matige snelheid hoog door de bergen om daarna weer af te dalen voor een nieuwe aanloop omhoog. Hooggebergte, afgelegen dorpjes, tunnels, sporen die hun weg zoeken langs de beroemde Colorado River, het typische 'gedeng-gedeng' geluid, afgewisseld met het indringende en waarschuwende signaal dat de locs veelvuldig uitstoten; van reizen met de Amtrak wordt een mens weer rustig.
Anders dan in een vliegtuig ben je veel mobieler in deze trein. Door lange gangen kun je je een weg banen naar de restauratiewagen of lounge en kun je in speciale wagons met grote ramen genieten van het schitterende landschap.
Wij hadden comfortabele verstelbare stoelen met veel beenruimte. Prima voor een reis van 15 uur, maar voor een langere reisduur is een slaapcoupé zeker aan te bevelen. Wij betaalden voor onze reis slechts 93 Euro totaal!!

Het was voor ons de eerste treinreis in Amerika. Zeker voor herhaling vatbaar, maar voorlopig toch even niet. Het zal te maken hebben met het feit dat wij graag 'zelf aan het stuur willen zitten'. Minder afhankelijk van anderen, tijdschema's en andere beperkingen.Na aankomst in Salt Lake City wacht ons een prima hotel. Van het station worden we snel door de hotelshuttle opgehaald en binnen een uur zijn we in diepe slaap verzonken.

Vanaf deze plaats nemen we het stuur in eigen hand. Op donderdag 10 maart halen we de gereserveerde motorhome op en trekken we zuidwaarts, dwars door Utah naar Arizona en Nevada. Inmiddels zijn we ons rollende huis ingetrokken en daarover een volgende keer meer.
'theYopermobile' is op stoom gekomen, stay tuned!

BIG WHEELS KEEP ON TURNING

theYopermobile zet zich binnenkort weer in beweging. En dit keer begint de reis in Amerika anders dan anders. Inmiddels zit de aanloop erop en zijn we maandag 7 maart na een voorspoedige vliegreis in Denver Colorado gearriveerd. Nu staan we aan de vooravond van een nieuw avontuur. Met dit van YouTube geplukte filmpje lichten we alvast een tipje van de sluier op. Later meer!

TROPICAL DREAMS & STORMY WEATHER

Het contrast kon bijna niet groter zijn. Vertrek uit Orlando Florida bij 38 graden en aankomst op Schiphol bij amper 10 graden.

Hoog boven de wolken die de aarde als een watten deken bedekten, leek er nog geen vuiltje aan de lucht. De staalblauwe hemel was niet anders dan op alle voorgaande dagen van ons verblijf in Florida. Warme zonnestralen verdreven de nachtelijke duisternis ver voordat Amsterdam in zicht kwam. Maar dalend door een steeds grijzer wordende wolkenmassa kondigde de werkelijkheid zich aan: Goodbye Sunshine State, hello land of stormy weather!

Onze terugreis via Atlanta had nogal wat voeten in aarde. Over de buurstaat Georgia woedde die middag een flinke orkaan met zware regenval, waardoor veel vluchten waren uitgevallen. Onze vlucht uit Orlando bleek ook uitgesteld, waardoor we zeker onze verbinding in Atlanta met het toestel naar Amsterdam zouden gaan missen. Gelukkig waren we vroegtijdig op het vliegveld. Na ruim 2 uur in de rij wachten, bleek dat we nog net op tijd op een andere vlucht konden worden geboekt. Tien minuten later en de grote blauwe KLM vogel zou gevlogen zijn zonder ons. Eind goed, al goed, zij het dat door de omzettingen onze koffer was achtergebleven. Inmiddels is dat vlekje binnen 48 uur na onze aankomst ook netjes weggewerkt.

Met de nieuwe bevestiging dat reizen in Amerika ons altijd blijft trekken, gaan we de winter in met de hoop dat we binnen niet al te lange tijd opnieuw de oversteek kunnen maken.

Op de afbeelding hiernaast is globaal te zien welke (4) routes wij vanaf 2008 hebben afgelegd. De eerste reis van 3 maanden in 2008 door Arizona, Nevada, California en Oregon maakten we per SUV en caravan. We hebben toen circa 10.000 kms. gereden.

In 2009 trokken we in een periode van 9 dagen met een motorhome door Arizona en nog eens 5 dagen met een auto. Afgelegde afstand: 2.500 kms. Later in dat jaar trokken we weer 3 weken met een motorhome door het zuid-westen van Amerika. Die keer gleden vlotjes 3.500 kms. onder ons door.

In het voorjaar van 2010 verkenden we per huurauto een deel van Texas. In 16 dagen regen we ruim 2.000 kms. aaneen. De zojuist gereden rit van 16 dagen per huurauto door Florida eindigde met 2.500 kms. op de odometer. Alles bij elkaar opgeteld hebben we in deze 3 jaar ruim 20.000 kms. afgelegd. Een kippeneindje in dit onmetelijke grote land. Voor ons gevoel is dit nog maar de warming up, want er is nog zoveel te zien.

Nu gaat helaas de Yopermobile voor onbepaalde tijd op stal en zal er op deze blog voorlopig rust heersen.
Toch hopen wij van harte dat we binnenkort kunnen beginnen aan de volgende episode. Vanzelfsprekend zullen we die ook weer gaan vastleggen. Dus tot ziens, in dit theater!

LOCKED OUT.....!

Vandaag begin ik mij zorgen te maken. Word ik vergeetachtig of vermindert mijn snelheid van handelen? Nog voordat ik de kofferbak van de huurauto met een stevige duw sluit, schiet een onhoorbare kreet door mijn hoofd: ..........’de sleutel....’!

In een reflex probeer ik het dreigend onheil te keren. Zinloos! De klep valt in het slot. Een mengeling van verwijten schiet als een scherpe pijn door mij heen. ‘Te laat, mis, sufferd, wat stom!!’ Tegen beter weten in probeer ik een portier te openen. Alle hoop ebt weg. Portier dicht! Dan zijn de de andere ook op slot. Leve de centrale slotvergrendeling! Beteuterd kijk ik door de raampjes naar binnen, alsof ik nog een wonder verwacht.

Ine voelt onraad. ‘Joop, is er wat?’ Ik verman me, trek mijn meest opgewekt gezicht en antwoord desondanks met knijpende stem: “Ehh..., ik geloof dat er iets fout is gegaan. De auto zit op slot en de sleutel ligt in de achterbak.”

Au! Mijn nonchalance heeft een averechtse uitwerking. Ine zegt niets, maar haar gezicht spreekt boekdelen. Vertwijfeling alom.
In een poging om het minder erg te doen lijken, werp ik schaapachtig tegen dat mij dit in de 50 jaar dat ik auto rij nog nooit is overkomen. Niet zo’n slimme opmerking en al helemaal niet constructief.

Wat nu? Het is zondag 24 oktober, 16:30. We zijn net ingecheckt in een hotel. Hoogste tijd voor actie. Wel beste vrienden, op dagen zoals deze is geen uitvinding mooier dan een autopech dienst.

Een telefoontje naar de verhuur centrale, wat gegevens uitwisselen en binnen twee uur komt een monteur zich als reddende engel melden. Het kost een paar centen, maar binnen 5 tellen is een portier opengemaakt. Nog eens 10 tellen later grijp ik de autosleutel triomfantelijk uit de kofferbak en zwaai deze als een zwaar bevochtte trofee boven mijn hoofd.

Even spookt door mijn hoofd: .....hmm....., inbreken, toch wel een mooi vak. Snel, geruisloos en lonend!

A GOLDEN SUN & SNOW WHITE BEACHES

Als ik rond de jaarwisseling poedersuiker over de oliebollen strooi, zal ik met weemoed terugdenken aan de sneeuwwitte stranden van Sarasota in Florida. Nee, dit is geen tekst van een smartlap, maar heeft alles te maken met de zoete herinneringen aan een tropisch paradijs. Want dat is het gebied rond Sarasota waar we nu al weer drie dagen volop genieten.

Deze dagen hebben we het ultieme vakantiefolder gevoel. Dit wens je iedereen toe. Geen spoortje van stress en een levensgang in sukkeldraf. De uitbundig stralende zon lacht je toe, je beweegt je tegen de achtergrond van wuivende palmen en onder de tonen van een zacht zingende branding die ritmisch met je meedeint. De diepblauwe hemel lijkt een eindeloos hoge koepel en het strand is maagdelijk wit en poederzacht. Kun je nog dromen, droom met ons mee, want er is zoveel meer als je het wilt zien. Yes, you can!

Eigenlijk was Sarasota een tussenstop op onze trektocht naar het noorden. Maar het mag duidelijk zijn dat we geen haast maken om onze reis te vervolgen.

Geheel in overeenstemming met ons plan om vooral niets te plannen, doen we dus wat ons in de gegeven omstandigheden het beste lijkt. Gewoon niets anders doen dan waar we ons fijn bij voelen. Dat leidt ons ook - voor ons doen - veelvuldig richting strand of naar de haven. Reeds eerder merkte ik op dat de recreatie-voorzieningen zo goed verzorgd zijn en dat het publiek zich voorbeeldig houdt aan de gedragsregels. Zoals op bijna alle vlakken van de samenleving wordt door het publiek erkend dat er regels nodig zijn die moeten worden nageleefd. De enkele hufter die zich hiervan distantieert wordt vroeg of laat pittig aangepakt. Ook hierin zou Nederland een lesje kunnen leren.

Uitgangspunt van dit beleid is dat Amerika voor en van de Amerikanen is. Publiek terrein, waaronder ook b.v. stranden en de talloze National Parks is op grote schaal vrij of tegen een redelijke prijs toegangelijk voor iedereen die er gebruik van maakt zoals bedoeld. Aan toegangswegen, parkeergelegenheden, toiletten, vuilnis ophaaldiensten, picknick-gelegenheden en wat al niet meer, wordt dan ook grote zorg besteed.

Helaas zie je in deze tijd dat de economische crisis ook hier z'n tol eist. Wie daar de schuld van krijgt is in deze tijd het onderwerp van gesprek. Op elk radio- of televisiestation wordt door iedereen met een beschuldigende vinger naar een ander gewezen en daarbij wordt harde taal niet geschuwd. Want folks....., het is een jaar van tussentijdse verkiezingen voor het Amerikaanse Congress en dan worden in alle Staten van de U.S. baggerschepen met modder en ander onwelriekend spul aangevoerd. Een onverkwikkelijk en onbegrijpelijk staaltje van Amerikaans folklore dat miljoenen dollars kost.

Er heerst een patstelling in de Amerikaanse politiek. De tegenstellingen zijn zo groot dat deze grootmacht krachteloos lijkt te worden. Ook uit deze verkiezingsstrijd lijken de beter gesitueerden toch weer te worden bevoordeeld. Dit neemt niet weg, dat desondanks ook in dit paradijselijke gebied de gewone man aanspraak kan blijven maken op z'n rechten om met volle teugen te genieten van klimaat, zee, flora en fauna.

A STRONG EURO, HOW SWEET IT IS!

Reizend langs de kust van Florida, dringt zich met een beetje fantasie het beeld op dat er net zo veel boten zijn als auto's. 

Van klein tot zeer groot, als het varen kan schiet het door het water of ligt het suffend te dobberen in een bootslip.

Maar ook liggen ontelbaar veel boten als gesorteerde broodjes in huizenhoge stellingen te wachten tot ze te water worden gelaten.

Voor ons geen vaarpret. Wij toeren langs de zonnige wegen van Florida en zijn wat varen betreft eigenlijk alleen geïnteresseerd in de vraag hoe goed de Euro vaart ten opzichte van de 'once so mighty US Dollar'. En, als vakantieganger is het een aangename bijkomstigheid dat de Euro thans in hogere sferen verkeert. Yes, money talks my friends.
Met het plaatje bij dit stukje zenden wij jullie een zonnige groet uit Zuid Florida. Want daar waren wij gebleven: on route to the Florida Keys, een reeks eilandjes dat zich uitstrekt tot ver in de Golf van Mexico.

Wij hebben in Holland de Waddeneilanden, de Amerikanen hebben de Florida Keys. Voor een rondje eiland hoppen heb je hier wel beduidend meer tijd nodig. De afstand naar Key West, het meest zuidelijk gelegen eiland is vanaf het vaste land circa 150 kms. Dan ben je dus wel even onderweg. Alles is tweebaans en wee degene die de gemiddelde snelheid van 60 km. overschrijdt. Vanaf het eerste en grootste eiland Key Largo, zijn achtereenvolgend de eilanden Islamorada, Marathon, Big Pine Key en Key West met lange bruggen aan elkaar verbonden. In het hele gebied liggen rondom deze grotere eilanden nog zo'n 1700 kleine en onbewoonde eilandjes verspreid. Een paradijs dus voor liefhebbers van de watersport.

Wat direct opvalt, is de weelderige plantengroei, die mij als tropenkind uit voormalig Nederlands Indië deed mijmeren over mijn jeugdjaren. Het vooruitzicht dit tropisch klimaat binnenkort weer te moeten inwisselen voor onze koude en natte najaarsstormen thuis is dus verre van aanlokkelijk.

Helaas waren wij op Key West wat beperkt in onze bewegingsruimte door een plotseling opspelende rug die mij een uiterst ongemakkelijke nacht heeft opgeleverd. De klachten waren wel zo ernstig dat ik hulp meende te moeten zoeken bij de afdeling eerste hulp in een ziekenhuis. Het vooruitzicht leverde al nachtmerries op, want je bent niet zomaar uit de klauwen van een Amerikaanse arts. Alleen al het papierwerk is een ode aan de bureaucratie, hetgeen altijd vertaald wordt in hoge rekeningen. Toen we te horen kregen dat op deze 'spoedafdeling' gerekend moest worden op een wachttijd van enige uren, heb ik mijn rug zo goed en zo kwaad als het ging gerecht en direct op eigen kracht het ziekenhuis verlaten.

Ja, wij Hollanders zijn wel goed, maar niet gek. Met een laatste blik op het 90 miles verderop gelegen Cuba en een foto van Ine bij de boei waar je te water zou moeten gaan om de kortste afstand naar Fidels eiland te overbruggen, namen wij weer de weg terug naar het vaste land.

Met regelmatige tussenstops was het ondanks de opspelende rugpijn nog best te doen. Eenmaal terug op het vaste land en na een aantal pijnstillers trad er gelukkig merkbare verbetering op.

De volgende dag, dinsdag 19 oktober en - het wordt eentonig - weer met een stralende zon, zetten we koers naar Miami Beach. Een stad die je niet zo maar even kunt beschrijven. Zo'n oord moet je zien.

Een kriskras rit van meer dan 100 kms. door deze meest zuidelijk metropole van Amerika, waar steenrijk en straatarm op gepaste afstand van elkaar leven onder de staalblauwe hemel, was vluchtig, maar indrukwekkend. Torenhoge appartementen- gebouwen pal aan hagelwitte stranden en getto's waar de etnische gangs hun straatoorlogen uitvechten.
Het financiële centrum downtown, kloppend hart van corporate America, paleizen van huizen aan het water met aanlegsteigers voor de meest luxe motorjachten en groepen mannen die op de hoeken van de straat bedelen om werk. Ziedaar het contrast in korte bewoordingen.

Maar ook opvallend genoeg, de eindeloos lijkende stranden met voorzieningen voor de gewone man, keurig onderhouden en smetteloos. Ook dat is Amerika. Een indrukwekkend beeld, waaraan de gemiddelde strandbezoeker in Nederland een voorbeeld zou moeten nemen.

Als we Miami verlaten, zetten we koers naar de westkust van Florida aan de Golf van Mexico. Een tocht van ruim twee uur door Alligator Alley, dwars door de beroemde Everglades, woonoord van de grote schare krokodillen die hier in het wild leeft.