ODE AAN ANGEL (2003-2015)

'And, my friend, when I am very old, very sick or badly injured, and will no longer be able to enjoy good health, hearing, and sight, do not make heroic efforts to keep me with you. I am not having any fun. 

Please see that my trusting life is taken gently, I shall leave this earth knowing with the last breath I draw that my fate was always safest in your hands.'

Deze  laatste alinea uit 'A dogs's prayer' - van Beth Norman Harris - stond ons helder voor ogen toen de krachten van Angel, de geliefde viervoeter van onze zoon, snel afnamen. Met medicijnen en goede zorg was tijd gekocht, maar er was geen ontkomen aan; in het belang van onze huisvriendin moesten wij deze erecode respecteren en haar loslaten.

De laatste gang naar de dierenarts in Ermelo was zwaar. Vier mensen, de roedel waarin Angel vertrouwd  en geliefd was, waren overmand door verdriet bij het onvermijdelijke afscheid. Tranen mogen stromen, maar zullen ook weer drogen. Wat blijft zijn de dierbare herinneringen aan een trouwe en karaktervolle huisvriendin, die ons tot op hoge leeftijd zo veel gegeven heeft. 

Dank ook aan de Sterkliniek in Ermelo voor alle goede zorgen tot in haar laatste moment.


Onderstaand een kleine indruk van een idyllisch 'honds' bestaan, vooral over hoe de speling van het lot het verschil kan uitmaken tussen brute afwijzing of liefdevolle opvang. 
Een kijkje in het leven van Angel, trots, trouw, tevreden en ook nog eens beeldschoon. 

'Eigenlijk had ik er stilletjes tussenuit willen knijpen. Maar bij het naderende einde van mijn leven flakkerde er nog eenmaal een vlammetje in mij op en ik bedacht me. Dit is het internettijdperk en waarom zou ik geruisloos verdwijnen zonder mijn footprint blijvend achter te laten?  

Ik was, nee, ik ben Angel, een witte herdershond, maar als je dit leest, ben ik inmiddels het aardse bestaan ontstegen.
Mocht er een hondenhemel bestaan, dan nog heb ik mijn twijfels of die kan tippen aan de liefdevolle omgeving waarin ik geleefd heb. Want dat was voor mij hemel op aarde. 

Mijn idyllisch honds bestaan is nauw verweven geweest met het leven van een kleine groep mensen en samen vormden wij een een soort commune. In mijn taal heet dat een roedel. Dit is een love story, opgetekend door mijn roedel aan de hand van mijn belevenissen en ontelbare foto’s. Het leek mij mooi om dit verhaal met anderen te delen en met een laatste kwispel van mijn staart heb ik dat bekrachtigd.

Valse start en de ommekeer

De eerste maanden van mijn leven beloofden niet veel goeds, maar over die nare tijd wil ik het niet meer hebben. Die is te droevig en past niet in mijn love story. 

Mijn verhaal begint op het moment dat ik 8 maanden oud was. Ik was verwaarloosd en voor de tweede keer achtergelaten in een asiel, voelde me ongewenst en was volslagen in de war. 

Op een dag, terwijl ik stil en verdrietig in een hoekje van mijn hok lag, kwam een groepje mensen mijn richting oplopen. Ik schonk er eerst geen aandacht aan, maar ineens stond daar een grote man naar mij te kijken. 

Tot mijn verwondering boezemde zijn kalme gedrag en vooral zijn vriendelijke ogen mij direct vertrouwen in. 

Hij noemde mijn naam, zakte langzaam door zijn knieën en begon zachtjes tegen mij te praten. Ik keek hem onderzoekend aan, want ik wist niet wat ik kon verwachten en was in mijn jonge leven al zo vaak teleurgesteld. Maar nu voelde ik mij aangetrokken tot deze man. Hij bleef rustig en wachtte geduldig af wat ik zou doen. Ik stond op, liep behoedzaam naar het hek, snuffelde wat en voelde me een beetje blij worden. 

Big Daddy en ik

Die eerste ontmoeting tussen ons bleek een bijzondere speling van het lot. Daar en toen gebeurde er op slag iets wat mijn leven zou veranderen. 
Oog in oog met elkaar zag de man mijn hunkering naar de vrijheid en hoorde mijn stille roep om liefde. 

Als bij toverslag 
Ineens ging alles razendsnel. De deur van het hok zwaaide open, we begroetten elkaar hartelijk en samen verlieten wij het asiel. Naar buiten, de vrije ruimte in, de frisse lucht en het licht tegemoet. 

Sindsdien is er zoveel gebeurd. Ik ben een bofkont. Ondanks de valse start in mijn leven, kan ik nu - aan het eind van de rit - gelukkig terugzien op een fijn honds bestaan. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. Vanaf het moment dat ik opgenomen was in mijn nieuwe roedel heb ik veel moeten leren.
Nu pas bleek waarom ik zo’n lastpak was geweest in mijn eerste levensfase. Ik maakte het direct zo bont in mijn nieuwe thuis, dat het tot irritatie bij mijn roedel begon te leiden. 

Blaffen tegen alles wat bewoog, dat was lachen. Ik kwam soms niet bij van de pret. Met grommen en grauwen joeg ik iedereen de stuipen op het lijf. Luisteren? Dat was voor watjes. Mijn soortgenoten, klein en groot en vooral dat arrogante kattegespuis moesten goed weten dat ik de baas was. Ik vergat daardoor dat ik mijn eigen roedel ook op de kast joeg. Dat werd niet gepikt. Omdat ik steeds tot de orde werd geroepen, begon ik onzeker te worden, ja, zelfs angstig. Zou ik weer weggestuurd worden? Voor de derde keer, terug naar het asiel? Dat zou vreselijk zijn. Ik moest gehoorzamen, werd me gezegd, maar ik wist niet wat dat betekende. Wat deed ik dan fout? Wat moest ik doen en hoe?

Op een dag kwam een vrouw thuis op bezoek. Ik blafte haar op hoge toon toe dat zij hier niet gewenst was. Dat maakte helemaal geen indruk. Integendeel, de vrouw deed of ik niet bestond en ging onverstoorbaar zitten. Zij bleek een hondenfluisteraar te zijn en toen ze eindelijk met mij begon te praten werd ik op slag rustig. 

De bezoekjes herhaalden zich een aantal keren en ik begon het leuk te vinden. Als ze wat tegen me zei, begreep ik meteen wat ze bedoelde en op deze manier kreeg de hele roedel les. Het was net school aan huis. Niet alleen ik, maar de hele roedel moest leren hoe we het samen prettig zouden hebben. Zo begon ik te leren wat regels waren en begreep ik van mijn fluisterjuf waarom ik zo onhandelbaar was. 
"Getraumatiseerd, onaangepast gedrag en niet gesocialiseerd”, zo luidde de diagnose en dat vroeg om een flinke therapie. Het was nog niet te laat om te leren hoe ik mij moest gedragen en de hele roedel zou mij helpen om op het rechte pad te blijven. 

Big-Daddy-Cool

Ouder worden gaat vanzelf, maar luisteren, manieren leren en je onder alle omstandigheden gedragen, daar moet je wat voor doen. 

Zonder mijn nieuwe baas zou het me niet gelukt zijn. Hij is er een uit duizenden die ik niet wilde teleurstellen en dus heb ik erg mijn best gedaan. Natuurlijk, maakte ik nog wel eens vreemde capriolen en moest ik regelmatig gecorrigeerd worden, maar mijn baas verloor zelden zijn geduld. 
Hij deed alles om leren tot een feest te maken en dus maakte ik in een jaar tijd al grote vorderingen. Aan mijn vroegere bazen had ik alleen maar slechte herinneringen, maar nu was alles anders. 

Deze man die mij uit het asiel had verlost bezat natuurlijk gezag en erkende het specifieke trotse karakter van mijn ras. Hij was mijn Big Daddy, kwam uit Amerika en begon mij zelfs meteen tweetalig op te voeden. Hey man, ain’t that cool? Logisch dus, dat ik deze - BIG-Daddy-Cool - eeuwig trouw zou blijven. 

We maakten lange wandelingen en zwemmen was mijn favoriete bezigheid. Ik speelde veel met vriendjes op de hei of in het bos en altijd als we thuis kwamen was er niets mooiers dan moe in slaap te vallen, bij voorkeur aan zijn voeten. Het leven was goed. Ik genoot met volle teugen en op een enkele vergissing na, zoals een vechtpartij waarbij ik een stuk van een oor verloor, kon ik mijn dominante karakter redelijk goed beteugelen.

Met het vorderen der jaren, werd Big Daddy steeds meer in beslag genomen door zijn werk. Toen hij hiervoor ook steeds vaker naar het buitenland moest vliegen en soms dagen weg was, hadden we steeds minder tijd om leuke dingen te doen. 

Inmiddels was de rest van de roedel om andere redenen ook uitgevlogen en dus was ik te vaak en te lang alleen thuis. Hulp werd geboden door de ouders van Big Daddy die een half uurtje van ons vandaan woonden. Ik kon dus gaan logeren. 

Checkpoint Charlie

Zo had ik naast mijn eigen home nu ook een buitenverblijf. Zeven jaar lang heb ik daar wekelijks een paar dagen of langer gelogeerd. 

Op de foto hiernaast zie je mij bij 'Checkpoint Charlie'. Hier waakte ik. Vanaf deze plek kon niets en niemand aan mijn aandacht ontsnappen. 

Meer dan de helft van mijn leven heb ik zo het beste van twee werelden gehad. Thuis was het altijd goed toeven bij Big Daddy en als ik ging logeren werd ik liefdevol opgevangen en bezig gehouden door mijn pleegouders. Ze noemden mij hun partime-buddy. Met hen werd ik vrienden voor het leven en zelfs de confrontatie met hun poes Scooby kon ik aan. 

Daaruit bleek pas goed hoeveel ik in al die jaren geleerd had. Een poes is voor ons honden een raadselachtig schepsel met een onvoorspelbaar gedrag. Ik mocht ze niet, die stiekemerds. 

Menig keer heb ik van poezen die ik achterna zat een flinke jaap over mijn neus gekregen, maar deze keer moest ik gehoorzamen aan de gedragscode van de roedel. In deze roedel stond Scooby in rangorde hoger dan ik en moest ik haar dus voorrang verlenen. Hoewel er nooit vriendschap tussen ons is ontstaan, groeide er toch wederzijds respect, ja zelfs genegenheid voor elkaar.  

Liefdevol einde

Time flies when you're having fun! Natuurlijk voelde ik wel dat de jaren begonnen te tellen, maar toch nog vrij plotseling werd ik strammer en mijn conditie ging rap achteruit. 

De lange wandelingen werden korte stukjes en ik was blij als ik weer kon gaan liggen. In Ermelo bij de dierenarts werd ik helemaal onderzocht en ik moest allerlei pillen gaan slikken. Dat hielp, maar het werd niet meer zoals het was. Toch is het laatste half jaar van mijn leven nog een mooie tijd geweest. 

Rond mijn verjaardag in januari ging langzaam het kaarsje uit. 
De hele roedel en de dierenartsen besloten mijn wens te eerbiedigen om mijn leven niet te rekken als het lijden ondraaglijk zou worden. Afscheid nemen zou verdrietig zijn, maar ik zou heengaan met al mijn geliefden dichtbij me. 

Ik had nog twee wensen. Een was om aan het eind met mijn Buddy-Boy enige tijd afzonderlijk door te brengen. Hij was 10 jaar oud toen ik in zijn leven kwam en we groeiden samen op. De laatste jaren ging hij zijn eigen weg, maar net toen ik begon te kwakkelen keerde hij terug. Dat gaf mij rust en we wisten beiden dat het zo goed was. 

Mijn laatste wens was dat mijn geliefde Big Daddy bij me zou zijn op mijn laatste momenten. Gelukkig is de hond die een baas treft met zo veel liefde, geduld en kameraadschap. Hij en ik hebben elkaars leven verrijkt op een heel bijzondere manier. 

Vaarwel! 
Lang nadat ik afscheid heb genomen, zal mijn footprint zichtbaar en merkbaar blijven. Ik hoop dat de mooie herinnering aan ons leven samen het verdriet wat zal verzachten. 

Ik groet jullie allen!'

FLABBERGASTED!

A bunch of presidential hopefuls in America was gathering last week and was questioning the patriotism of their own two terms President. Seriously, these candidates were flatly wondering if President Barack Obama "really loves his country". Just because Rudy Giuliani, the former mayor of New York City, another yahoo, said so.

People of America, what's wrong with you?? Are you really willing to take a chance of electing one of these shallow-minded opportunists as your next president? 

If so, you do not understand what really is at stake and if you stick to this kind of 'leaders'......., then you deserve the president you choose!

RETORN A TARRAGONA

Una Campanya ......!

Un trosset d'història

Imagineu-vos: 

vostè és un jove de 22 anys, acaba de casar-se i decideix abandonar els Països Baixos.

L'elecció d'un altre lloc és fa fàcilment. Bye bye Amsterdam, Hola Tarragona, i aquí estem!

No parlàvem espanyol, ni català, no erem conscients de la cultura i costums i havíem arribat amb els estalvis justos per buscar feina. Però ets jove, positiu, ple d'energia i determinació per tenir èxit en el nostre nou país. I així va començar tot! al 1965.

Amics amb l'aigua

El triangle Reus-Salou-Tarragona a Catalunya és el nostre hàbitat. Des de la meva formació com a professor d'educació física, és obvi que a l'esport és on trobàrem l'esperança.

Això funciona. 
A l'abril de 1966 començo com entrenador del CN Tàrraco, un club de natació recentment format a Tarragona. 

Al servei de la joventut

Durant quatre anys treballo dur en la construcció del jove club de natació. Al 1970 junt amb la meva dona i el nostre fill, que havia nascut a Tarragona, tornem als Països Baixos. La primera part de la meva carrera professional va acabar i fins la meva jubilació el 2004 hi ha hagut molts més capítols. 

Sovint la meva ment vaga de vegades a un temps específic de la meva vida, però amb els anys els records s'esvaeixen.

El talent jove, diamants en brut d'un club 

De sobte, del no-res, puc remuntar-me a una època de la meva vida que ja pensava que estava tancada. 
Coincidència o un contacte espontani ha provocat tot això. Això està bé, però és molt particular quan això succeeixi després de gairebé 50 anys !! 
Gràcies a les xarxes socials a l'any 2010 entro de nou en contacte amb Dolors, una jove nedadora de la meva època al Tàrraco. 
A través d’ella vaig contactar amb el club al 2014, al seu cinquantè aniversari, fet que va donar lloc a un retorn a Tarragona el maig d'aquest any.

La gran Sorpresa

Inoblidable

El retorn a Tarragona per a mi i la meva dona ha estat una experiència extraordinària. Estem aclaparats per una sèrie d'esdeveniments emocionants. Molt especial va ser el retrobament a l'aeroport de Reus, seguit de la recepció i visita a CN Tàrraco, en que el president del Club em va lliurar una placa en memòria del meu temps a Tarragona. 

Però la sorpresa més gran per a nosaltres va ser una reunió organitzada en un restaurant amb vells coneguts. En una bella ubicació, vam ser rebuts per membres de la junta, ajudants, nedadors i nedadores amb els que vam compartir aquells anys al CN Tàrraco i  també per membres de la actual direcció del Club.

Gràcies a tothom per ser-hi, ha significat molt per a mi!

Una emotiva reunió després de gairebé 50 anys. Una festa de reconeixement amb anècdotes, històries, records i amb una llàgrima aquí i allà. Les emocions i expressions d'agraïment pel treball realitzat, les tinc sempre al meu cor. 

No hi ha paraules suficients per descriure aquest dia en particular, el 17 maig 2014. 

Els records están fets d'això!

Tres persones han jugat un paper clau que la nostra visita a Tarragona fos una gran festa.
La Dolors, l’Ana i el Santi, tres ex nedadors, adolescents de l'època en què jo era el seu entrenador.

Dolors, gràcies per la teva amistat i tots els seus esforços i ajuda!
Anna i Santi, gràcies per la seva hospitalitat en un lloc paradisíac del Cap Salou!

Ha estat un viatge en el temps i el cercle s’ha tancat.

El que una vegada és va iniciar a Tarragona: la construcció d'un club de natació i el treball amb els joves, gairebé 50 anys més tard ens ha portat a un punt culminant que mai hauria imaginat.

Un emotiu retrobament amb vells amics. 

El retorn a Tarragona és el meu esdeveniment més destacat de 2014!

*******************

****************

************

Hierna volgt de Nederlandse uitvoering van de hierboven 
in het Catalaans geplaatste impressie over: 
„TERUGKEER NAAR TARRAGONA”.  

Een stukje geschiedenis

Een groeiende zwemfamilie

Stel je even voor: je bent een jonge man van 22 jaar, net getrouwd en je besluit om Nederland te verlaten. 
De keus voor een andere plek is snel gemaakt. Bye bye Amsterdam, Hello Tarragona!

Je spreekt geen Spaans, geen Catalaans en je kent de cultuur en de gewoontes van het land niet. 
Het kleine spaarpotje dat je samen hebt is net voldoende om even om je heen te kijken op zoek naar werk. 

1967 Schoolzwemmen
1e kampioenschap

Maar je bent jong, positief ingesteld, bruisend van energie en vastbesloten om te slagen in je nieuwe land.
Zo is het begonnen! In 1965. De driehoek Reus-Salou-Tarragona in Catalonië vormt ons leefgebied. Vanuit mijn opleiding als sportleraar is het vanzelfsprekend dat de sport het domein is waar ik werk hoop te vinden. Dat lukt. In april 1966 word ik trainer van C.N. Tàrraco, een net opgerichte zwemclub in Tarragona. Gedurende vier jaar werk ik hard en met veel plezier aan de opbouw van de jonge zwemclub, waarna ik met vrouw en onze in Tarragona geboren zoon toch weer terugkeer naar Nederland.

Met 2 snelle jongens

Vlak voor het begin van 1970 is dus het eerste deel van mijn professionele loopbaan afgesloten. Tot mijn pensioen in 2004 zullen er nog vele hoofdstukken volgen. 

Toch is het verleden nooit helemaal weggestopt. 
Soms kun je zomaar uit het niets in gedachten worden teruggevoerd naar een fase in je leven waarvan je dacht dat die afgesloten was. Toeval of een spontaan contact kan hiertoe leiden.
Dat is leuk, maar het wordt heel bijzonder als zoiets na bijna 50 jaar (!!) gebeurt.

Een zwemploeg in opbouw

Dankzij de sociale media raakte ik in 2010 weer in contact met Dolors, ooit een jeugdige zwemster uit mijn Tàrraco-tijdperk. De ontsluiting van cyberspace heeft ons in een nieuwe wereld gebracht. Door Facebook is het contact verder gegroeid. Via Dolors begon ik de club, die in 2014 haar 50-jarig bestaan vierde, opnieuw te volgen en dat heeft geleid tot een terugkeer naar Tarragona in mei 2014.

De grote verrassing

Een hartelijk weerzien

De terugkeer naar Tarragona is voor mij en Ine een uitzonderlijke belevenis geweest. 

Wij zijn overweldigd door een reeks van gebeurtenissen met een grote emotionele lading. Hoe bijzonder het was bleek al direct bij de begroeting op het vliegveld van Reus. 

Gevolgd door  de ontvangst en een rondleiding in de accommodatie van C.N. Tàrraco, waarbij de voorzitter van de club mij verraste met een plaquette ter herinnering aan mijn tijd als trainer in Tarragona. 

Maar de grootste verrassing was een spontaan georganiseerd welkomsdiner met vele oude bekenden. Op een schitterende locatie was een zaal afgehuurd en werden we begroet door (oud-)bestuursleden, oud-stafmedewerkers en voormalige zwemmers en zwemsters.

Een gepast antwoord op een warm welkom

Een ontroerend weerzien na bijna 50 jaar. Een feest der herkenning met anecdotes, verhalen, herinneringen en met hier en daar een traan. 

De emoties en de blijken van waardering voor het ooit verrichte werk, heb ik voor altijd in mijn hart gesloten.

Er zijn geen passende woorden om die bijzondere dag op 17 mei 2014 te beschrijven. Onvergetelijk!

Drie mensen hebben een hoofdrol gespeeld. Zij hebben van ons bezoek aan Tarragona een groot feest gemaakt. Dolors, Anna en Santi, drie voormalige zwemmers, teenagers nog in de tijd dat ik hun trainer was. 

Twee perfecte gastvrouwen

Dolors, dank voor je vriendschap, al je bemoeienissen en hulp! Anna en Santi, dank voor jullie gastvrijheid op een paradijselijk plekje van Cabo Salou! 

Het is een reis geweest terug in de tijd en de cirkel is gesloten. 

Wat ooit in Tarragona is begonnen; het bouwen aan een zwemclub en het werken met jonge mensen, heeft bijna 50 jaar later geleid tot een nooit gedachte climax. Een emotioneel weerzien met oude vrienden. 

De terugkeer naar Tarragona is mijn hoogtepunt van 2014!

EEN HALVE EEUW SAMEN.........

In perfecte synchronie

EN NOG STEEDS
WERK IN UITVOERING!

Op 18 December 2014 hebben wij alles even neergelegd en in de privacy van ons huis samen getoast op ons 50-jarige huwelijk. 

Het bereiken van deze mijlpaal was het uitgelezen moment om nog een keertje om te kijken naar wat zich zoal heeft voorgedaan op deze lange tocht door 5 decennia. Met verwondering, want waar is de tijd gebleven?

Wij hebben momenten van geluk aaneen geregen en op momenten dat de ketting dreigde te breken door te zware lasten of tegenslagen, hebben we uitdagingen opgepakt en omgebogen tot nieuwe kansen. Tranen van blijdschap hebben rijkelijk gevloeid en intens verdriet hebben we samen gedeeld. In materiële zin zijn wij voldoende bedeeld en geestelijk groeien heeft ons geleerd steeds toegankelijk te blijven voor elkaar. Wij voelen ons bevoorrecht al zo ver te zijn gekomen en slaan met veel vertrouwen, wellicht iets minder soepel, maar nog steeds nieuwsgierig een vervolgtraject in.

1961: verkering

1964: verloving

1964: getrouwd

2010: relaxed

HERFST

Zaterdagochtend 1 november, met de slaap nog nauwelijks uit de ogen, word ik als bij toverslag bevangen door wat ik buiten zie. Een staalblauwe hemel, een stralende zon en de kring van loofbomen in vlammende herfsttooi rondom ons huis bieden een onwaarschijnlijk mooie aanblik. De beuk op ons gazon steelt als een met goud behangen majesteit de show. Een lichte bries doet af en toe een wolk van kleurig blad naar beneden dwarrelen. 

De droge en knisperende bladeren vlijen zich rondom de stam als onderworpenen aan hun vorst. Het gazon gaat langzamerhand schuil onder een kleurige bladdeken. De herfst op z'n mooist.

Op deze dag, naar later zou blijken de warmste herfstdag ooit, kun je niet anders dan genieten van het moois dat de natuur te bieden heeft. En toch, de dans der seizoenen moet zijn beloop hebben. Dat blijkt uit het weerbericht voor de komende dagen. Wind, regen en kou hebben koers gezet naar ons land.

Het betekent dat de mooie beelden van nu spoedig plaats maken voor een tuin in verval. Tijd dus om de mouwen op te stropen en versneld werk te maken van opruimen en winterklaar maken van de tuin.

Na een paar uur druk in de weer te zijn met bladblazer, bladhark en bladton, zijn gazon en tuinpaden ontdaan van het herfstdek. Het is windstil, een laatste moment van genade voor bomen en struiken voordat zij door wind en regen van hun laatste blad zullen worden ontdaan. 

Zo mooi als vandaag zal het dit jaar niet meer worden. In het schijnsel van de ondergaande zon werpen bomen en struiken hun schaduw vooruit en krijgen we een voorproefje van de donkere dagen die ons te wachten staan. De zomer is voorbij, wat ons lief is, lijkt in een oogwenk te verdwijnen. De winter dient zich aan, met haar eigen wetten. De natuur laat niet met zich sollen.

MISS CADY VERTELT................... (*1)

'Wat voor dag is het? Hoe laat? Ik raak soms elk gevoel van tijd kwijt. Het is om radeloos van te worden, want ik sta hier al zo lang. Een streepje licht kruipt door een spleet onder de garagedeur naar binnen. Niet voldoende om de duisternis te verjagen, maar ik kan tenminste weer wat onderscheiden. 

Zoals gewoonlijk ontwaak ik met een mat gevoel. Buiten hoor ik het aanzwellende geluid van het verkeer. Het zijn mijn soortgenoten die daar rijden. Vrijuit zoeken zij hun weg in alle richtingen. 

Bofkonten, zij leiden het leven waarvoor auto’s gemaakt zijn. 

Verdwijnen in de ruimte als symbolen van het bewegen. 

Mijmeringen

Lang, heel lang geleden reed ik zelf stijlvol en nagekeken door velen op de talloze highway’s en byway’s van Amerika. Met de wind langs mijn ranke flanken en badend in het zonlicht genoot ik steeds weer van de ritjes en lange tochten met de mensen die mij verzorgden en vertroetelden. Ach dat waren nog eens tijden!  

En nu sta ik al 14 jaren stil! Opgeborgen en in de steek gelaten. Tenminste zo voelt het. Zeker, er is goed voor mij gezorgd. Ik heb mijn eigen garage, het is hier droog, nooit te warm en nooit te koud. Ik hoef zelfs niet op m’n banden te staan, want mijn stuurman heeft mij wat omhoog gekrikt en nu rust ik comfortabel op 4 steunen onder mijn assen. 

Al die jaren in eenzaamheid glijden langzaam voorbij. Maar elk jaar heeft twee hoogtepunten. Door de regelmaat waarin ze zich voordoen kan ik opmaken of het voorjaar of najaar is. Dan gaat de garagedeur open en stroomt het daglicht gul naar binnen. Dat voelt aan als een warm bad. Het zijn de momenten dat mijn stuurman mij komt opzoeken en controleert of alles met mij wel in orde is. 

Zijn bezoekjes zijn kort want hij is altijd op doorreis, maar het zijn mijn intieme momentjes. We zijn altijd blij elkaar weer te zien. Hij stoft me af, praat wat tegen me en belooft mij betere tijden. Als hij opnieuw weggaat en de garagedeur weer voor lange tijd sluit ben ik blij en verdrietig tegelijk. Ik zal weer wegdommelen, maar kan blijven dromen van de dag dat dat hij me ooit zal komen halen. 

Altijd als hij geweest is, gaan mijn herinneringen terug naar al die fijne momenten die ik samen met hem en de stuurvrouw heb beleefd. En zo zak ik langzaam weer weg in een diepe slaap en droom over hoe het ooit allemaal begon...........

Golden years, 1983-1992

Het is in de vroege avond van een dag in augustus 1983. Ik sta te glimmen op een mooie plek van een autobedrijf in Santa Rosa, California. Ik ben amper 7 jaar oud en sta te koop. 

Opeens hoor ik het gieren van banden door een bocht; een auto stopt heel abrupt vlak voor me en een man en een jongen stappen uit en beginnen me van alle kanten te bekijken. 

Een ding is zeker, ze vinden me mooi en ik ga er dus nog maar eens extra voor staan. Want ook een automobiel wil graag bewonderd worden. 

En...., mag ik wel zeggen: ik ben niet zo maar een auto. Ik ben van gerespecteerde afkomst en behoor tot een begerenswaardige klasse. Ik ben een Cadillac Eldorado Convertible en behoor tot een uitstervend ras van klassieke automobielen. Mijn geboortejaar is 1976 en daarmee ben ik een van de laatsten van mijn soort. 

De beide mannen vertrekken weer, maar ik hoor zeggen dat ze terug komen. Een paar dagen gaan voorbij. Allerlei andere mensen komen naar mij kijken. Meestal behandelen ze me respectvol, maar soms doen ze rare dingen en gaat het er niet zachtzinnig aan toe. Dan slaan ze met de deuren, schoppen tegen m’n banden en zitten ze aan al mijn knoppen te frunniken. Ik wil wel eens uitschreeuwen: ‘zoiets doe je niet bij een lady’, maar ja, al kan ik hun taal verstaan, ik spreek die niet.  

En dan ineens gebeurt er van alles. Ik word naar de werkplaats gereden en van kap tot band onderzocht. Hier en daar word wat aan me gesleuteld en bijgesteld. Daarna volgt een uitgebreide wasbeurt en word ik flink gepoetst. Van al die aandacht krijg ik een warm gevoel van binnen en glim ik als nooit tevoren. Als ik later met open kap op een apart plaatsje sta voel ik dat er wat spannends staat te gebeuren. 

Terwijl ik in afwachting ben van wat komen gaat, zie ik ineens een groepje mensen snel naderbij komen. Ik herken de man die een paar dagen geleden met z’n zoontje naar me kwam kijken en alles over me wilde weten. 

Hij heeft nu z’n vrouw bij zich en ook iemand van de garage is er bij. De vrouw houdt zich wat afzijdig terwijl de mannen honderduit over mij praten. 

Opeens vraagt de man van de garage aan de vrouw of ze mij mooi vindt. 

Nog voordat ze kan antwoorden, geeft hij haar de sleutels en nodigt haar uit om in te stappen en met mij een rondje te gaan rijden. Ze is zo verbouwereerd, dat ze een paar passen achteruit doet en de sleutels wil teruggeven. Maar de garageman doet ook een stap terug. 'Nee mevrouw', zegt hij afwerend; 'het zijn uw sleutels, ........... de auto is van u!' 

Cadeautje

Ik heb nog nooit iemand zo in verwarring gezien. Ze kijkt niet begrijpend haar man aan, maar die lacht en zegt: 'je hoort wat de man zegt; wordt het niet eens tijd om in je nieuwe auto te stappen?' 
Ineens heb ik het door.
Ik ben een onverwacht cadeau en deze dame is mijn nieuwe stuurvrouw. 

De verrassing wordt nog groter als ik nieuwe kentekenplaten krijg. Hierop staan geen saaie letters en cijfers, maar ‘PIENTJE’. Zo wordt mijn stuurvrouw liefkozend door haar man genoemd. Het is nu duidelijk, Pientje en ik horen bij elkaar en ik denk dat we het goed samen zullen kunnen vinden.

Vanaf dat moment verandert mijn leven drastisch. Ik doorkruis California. Langs de schitterende kust, door de beroemde wijngebieden van Napa en Sonoma, zoef over de brede autowegen en geniet elke dag met volle teugen. Later verhuizen we naar Oregon waar ik de mooiste ritten maak die een automobiel zich maar kan voorstellen. Er wordt altijd heel goed voor mij gezorgd en ik zie er uit om door een ringetje te halen. 

Gestald, 1992-2006

En dan ineens, als een donderslag bij heldere hemel, is alles voorbij! Op een dag word ik naar de garage gereden en daar sta ik nu dus al 14 lange jaren. 

Het heeft allemaal te maken met verhuizen en terug gaan naar Holland. Wat het ook is, ik blijf alleen achter. Mijn stuurman zie ik dus twee keer per jaar en mijn stuurvrouw ben ik helemaal uit het oog verloren. Ik heb geen andere keus dan geduldig af te wachten.

2e Jeugd, 2006-2011

Maar net als het lijkt dat ik niets meer te verwachten heb, gebeurt er wat. Ineens ben ik klaarwakker want ik hoor stemmen. Luid en duidelijk en heel dichtbij. 

De garagedeur gaat open en daar staat hij, mijn stuurman en hij is niet alleen. 

Tegen een paar andere mannen zegt hij: ‘Kijk, daar is ze; mag ik jullie voorstellen aan beautyful Miss Cady!’ 

Hoewel ik nog niet begrijp wat er gebeurt, voel ik mij gevleid. Even later zegt hij: ‘Miss Cady, na 14 jaar is het nu welletjes; ik kom je halen en we gaan een lange reis maken. Maar eerst gaan we je naar de beautyshop brengen om je na al die jaren helemaal na te kijken’.

In de daarop volgende dagen word ik binnenste buiten gekeerd en krijg ik alleen maar complimentjes te horen over m’n uiterlijk, mijn motor en - heel pikant - zelfs over mijn onderstel. Het lijkt wel of in deze dagen al de jaren van eenzaamheid vervliegen en als ik te horen krijg dat ik in prima conditie ben om de lange reis te gaan maken, sta ik haast te stuiteren op m’n banden van plezier. 

Op een mooie dag vertrekken we uit de plaats waar ik zo lang heb gestaan. De reis gaat langs Santa Rosa, door San Francisco en over de schitterende Pacific Coastal Highway naar Los Angeles.

Ik voel me vrij en uitgelaten en net als ik geniet mijn stuurman van de prachtige tocht. Inmiddels heb ik al begrepen dat dit nog maar het eerste stuk is van een nog veel langere reis. Want in Los Angeles word ik in een grote container gereden en geladen op een boot die mij naar Holland zal brengen. Een zeereis van enkele weken. ‘Miss Cady, maak je geen zorgen’, zegt mijn stuurman, ‘het duurt dit keer maar even. See you in Holland!’

Enkele reis Holland

En zo vind ik mijn weg naar Nederland, waar mijn stuurman mij in de haven van Rotterdam afhaalt. Er begint een nieuwe en gelukkige episode van mijn leven. Het is zomer 2006 en we zetten koers naar de Veluwe waar ik na 14 jaar en tot mijn grote blijdschap ook weer herenigd word met mijn stuurvrouw. 

Sindsdien heb ik een bevoorrecht leven. Het is inmiddels 2011 en ik ben 35 jaar, waarvan 28 jaar onder de hoede van dezelfde stuurman en stuurvrouw. Dat zal niet veel voorkomen. Een klassieke automobiel kan zich niet beter wensen. Ik ben authentiek, er is nooit aan mij gerommeld. Ik sta nog strak in mijn lak en pas 3 jaar geleden heb ik een nieuwe kap gekregen. 

Zes maanden van het jaar heb ik een speciaal plaatsje in een oldtimer stalling en sta ik met andere prachtige vierwielers geduldig te wachten op het voorjaar. Want dan mag ik weer naar buiten om alleen bij mooi weer leuke ritjes te maken. 
Wachten duurt nu niet lang meer, want ik weet dat ik nooit in de steek word gelaten. Nee, ik ben bevoorrecht, ik ben een een Cadillac Eldorado Convertible en ik ben geliefd en vertroeteld.

This is my story. My name is Miss Cady and yes, I am a happy lady!'

(*1) Bron: "The Standard" ,officieel orgaan Cadillac Club Nederland  - №. 3  2011 -
 "Miss Cady vertelt....", Joop Sprenger.

BE HERE NOW

Bij Pleasant Lake. Arizona 

Deze site is al lange tijd in diepe rust. Tijd dus om de boel weer wat op te rakelen. 

Sinds het ontstaan van onze weblog vier jaar geleden hebben we 7 keer door dit schitterende land getoerd, afwisselend met een trailer (caravan), camper, sedan en zelfs per trein.

Daarbij zijn we door negen staten getrokken. Deze keer is het dus nummertje 8 van de strippenkaart en zijn we inmiddels in Arizona aangeland.

Vanuit Phoenix trekken we dit keer in een wat rustiger tempo door deze woestijnstaat. Zoals de kop van dit stukje al aangeeft hebben we maar een grote wens: bewust genieten van de vrijheid en ruimte om ons heen, van de natuur in al haar schoonheid, de stilte en het prachtige weer.
Dat betekent minder kilometers vreten vanaf dag 1 zoals gewoonlijk, maar meer de luwte zoeken.
Kort en krachtig in het Engels, 'Be here now': live it, enjoy it, right here, right now!
De situatie krijgt een extra dimensie door het besef dat in Holland extreem lage temperaturen worden gemeten. Lucky us!

Bijna een week geleden verlieten we ons lage en nu oh zo koude land en kwamen na een lange vliegreis aan in Phoenix AZ. De reis naar Houston TX duurde 11 uur, overstaptijd 3uur en de daarop volgende vlucht naar Phoenix nog eens 3 uur. Al met al legden we na 22 uur onze moede koppies op een comfortabel hotelbed te ruste.

Tussen water en cactussen

De volgende dag pikten we onze motorhome op, deden onze eerste boodschappen en zochten een campground dichtbij om op tijd wat slaap bij te tanken. We zijn tenslotte weliswaar kras maar niet piep.

Deze hele week hebben we domicilie gekozen aan het water en dus is er niet veel te vertellen over belevenissen op en langs de weg. Dit doet meteen bij mij de vraag rijzen of het de moeite en tijd loont om nog langer stukjes toe te voegen aan deze blog. Na enig aandringen van Ine heb ik toch maar besloten om zo af en toe wat te schrijven.

Zodra de relatieve passiviteit van ongecompliceerd genieten plaats maakt voor enige actie, zal ik zeker niet schromen om over spannende belevenissen te rapporteren.